Zeynep'in Frekansı

Kar Yağdı

2012-01-31T00:56:00.003+02:00

Kar yağdı, çok yağdı , yağdığınca üşüttü beni. Sıradan sıcaklığımın yerini çalamaz ama ciddi üşüttü. Sadece burayı özlediğimi hatırlattı nedense. Bunu sadece bir satır arası olarak yerine bırakıp devamı için üşümemeye karar vereceğim.

Çok Uzun Ara

2011-03-27T18:03:00.002+02:00

Bloguma uzak kaldım, sonra o beni unuttu, derken kilitleri bile değiştirmiş kendi başına. Ancak bugün çilingir buldum. O kadar da zor değilmiş pasları temizlemek.
Çok yakında buradayım belki çok çok daha yakıda :)))

Özledim arkadaşlarımı ve yazılarını

Doğum Günün Kutlu Olsun CANER'im

2009-01-12T21:34:00.020+02:00

12 OCAK 1978 - 12 OCAK 2003

12 OCAK 1978 Hayatımın en güzel fırtınası kollarımdaydı, hayatımdaydı. Sihirli bir dokunuştu o küçücük ellerin yüreğime bıraktığı. Hoşgelmiştin bebeğim dünyamıza.
Birlikte büyüdük seninle ve bir yığın doğumgünü partisi yapıldı. Her yaşa bir kutlama.

Ve sen 12 OCAK 2003 Kışında bir fırtına gibi esip dünyamı paramparça ederek çektin gittin.

Bugün Doğum Günün Caner'im, gelişinin ve gidişinin dönümü. İyi ki doğdun oğlum, iyi ki seni doğurdum. Ama bu gidişin hiç olmadı be Oğlum.... Ben karşılamalıydım seni orada, neydi bu telaşın ,önden sırayı bozup gidişin......olmadı be oğlum... olmuyor be Caner'im sensiz olmuyor...

Doğum Günün Kutlu Olsun meleğim Huzurla IŞIKLARDA YÜRÜ.

Anniş'in

Yeni

2009-01-09T22:18:00.006+02:00

Yenileri severim (mi) diye düşündüm. Evet severim ama bu geniş bir yelpaze. Yeni yıl yeni planlar, umutlar ve heyecanlar getirir. Sonuçta bir kabuğun atılıp yeni derinin tenimize, hayatımıza kaynama zamanıdır.

Yeni bir gün tüm sürprizlerini size 24 saatin herhangi bir dilimi veya dilimlerinde sunar. Yeni bir gün belki de herşeyi ile sıradan da gözükebilir size, başkaları değişimleri, kargaşayı ya da yeni hüzünleri karşılarken. Yeni ve sıradan bir gün size göre içinde size elle tutulur hiçbirşey taşımazken yine de bilemezsiniz sizi evrendeki hangi zincirin, hangi çarkın parçasına eklediğini. Sadece hiçbirşey farklı değildir o gün veya peşindeki diğer günler de farklı değildir diğerlerinden. Bir sürpriz bir değişim bir kımıltı yoktur diye düşünürsünüz. Oysa bir yerlerde birşeyler başlamıştır hareket etmeye. Birşeyler canlanmaktadır kendi yeni gününde. Ve sizin yenilenmenize ulaşmak için biraz yol katetmelidir.

Kızarız belki de güne nedenli ya da nedensiz günün içindeki olaylara da kabahat buluruz yüzümüz ogün gülmedi diye. Günler diğer günleri yanına toplayıp hafta ve ay olduklarında ya alışırız ya da söyleniriz ardından yeni gözüken güne.

Oysa yeni güne uyanırken ruhumuz ve bedenimiz, onu derin bir solukla hücrelerimize çeksek. Buyur etsek yeni günü ve ona yeni umutları hatırlatsak, bize sunulan anı kucaklayıp. Sonra sevgiyle ve inançla etrafımızdaki güzelliklere bakıp inanarak adım atsak günün içine. Kendimize inanarak istesek, verileceğine inanarak beklesek. Fazla mucize beklemeye gerek yok. Zaten mucizeler her saniye hayatımızda gözümüze sokuluyor ancak biz göremiyoruz. Gece uykuya yatan bir çiçek sabahın ışığına yapraklarını açıyor, boynunu hayatın kaynağı ışığa dönüyorsa biz neden dönmeyelim? Akşam kedilerin pususundan kurtulan serçe sabah şarkılar söyleyebiliyorsa biz neden sessiz ve mutsuz kalalım?

Yeni bir gün yenilerin en iyisidir evrende bana göre. Gün yenidir ve içinde taşıdıkları da. Koca bir sepet gibi. İçinde her şey var renk renk, şekil şekil ve ayrı tadlarda.

Konuyu yenilenmeye getirmeye gayret ediyorum sonuçta her yeni gün herkese aynı parlamıyor ya da aynı karalıkta değil. Yeni bir sabahı hangi insan ateş hattında ya da bombaların altındaki kentinin üstüne ister? Hangi insan hasta yatağındaki yakınının ertesi gün karanlığa geçişini görmek ister ve o yeni saatleri bekler?

Bu sebeple yazıma "Yenileri severim (mi) diye düşündüm" diye başladım. Hangi yenileri? Dedim ya bu yelpaze bitmez seçenekler sunuyor. Yeni olması ille temiz , pürüzsüz ve sorunsuz olmasının garantisini taşımıyor. Ya da tam tersinin. Bu sebepten everenin işlerinin gizemidir bizi kendine çeken. Evet yeni bir gün nerede yaşanıyorsa yüreğimizde umut olmalı, inanç olmalı, kuvvet ve sevgi olmalı. Hiç değilse bugün daha güzel, daha iyi, daha verimli olacak diyerek günün başına imzamızı atmalıyız. Sonrası ise bir diğer 24 saatin ziyaretine kadar bize sunulanları anlamakla geçecek ve kucaklamakla. Güzellerin, iyilerin, sağlamların, mutlulukların yanında bunların diğer yüzlerini de kucaklamayı bilmeliyiz. Bilmiyorsak öğrenmeye çalışmalıyız ve uygulamalıyız. Bizim kötü olarak puan ve sıfat verdiğimiz herhangi bir olay evrenin planında ve onun dilinde muhteşem bir yenilik ve geçiş için ödül olabilir.

Buna kısa bir örnek vermek istiyorum. Tüm dünyanın tanıdığı bir isim Julio Iglesias. Şarkıcı olmadan önce Real Madrid genç futbol takımının kalesini koruyordu. Spora devam etmek istedi ama eğitiminden de vazgeçemedi. Hukuk okumaya devam etti. Bir gece yarısı arkadaşları ile Madrit'e dönerken çok ciddi bir trafik kazası geçirir. Henüz 20 yaşındadır ve kısmi felç olmuştur. Tekrar yürüme şansı asla kalmamıştır. Yatağa bağlı 1.5 yıl içinde Julio'nun babası işinden ayrılır ve oğlu ile ilgilenir. Spora olan özlemini radyo dinleyerek ve şiir yazarak geçirmeye çalışan Julio'ya kendisi ile ilgilenen hemşire bir gitar hediye eder. Saatlerce yatağında gitarı ile vakit geçiren Julio'nun hayata olan bağlılığı ve inancı bir mucizeyi doğurur ve iyileşmeye başlar. Müziğe deli gibi bağlanan ve bir taraftan okuluna dönen genç Julio şarkılar yazmaya başlar. Eğitiminin devamı için gittiği İngiltere'de yazdığı şarkıları bir plak şirketine götürür ve bunları satmak ister. Ve işte hayatı orada farklılaşacaktır. Şirket sahibi ise yazdığı şarkıları kendisinin neden söylemediğini sorar. Cevabı ise şu olur " ben yorumcu değilim ki". Ama Julio ikna olur ve 1968 yılında 17 Temmuz gecesi Benidorm Müzik Festivalinde sahneye çıkar. La Vida Sigue Igual (Hayat Her Zamanki Gibi Devam Ediyor)' i seslendirerek yarışma birincisi olur ve Columbia Plak Şirketiyle anlaşma imzalar. O gün bugündür O dünyanın en iyi sanatçılarından biridir.
Sonuçta şu an dünyanın en başarılı, en sevilen, şarkıları en çok satan, bir çok dilde şarkılarını yorumlayabilen, kanımca en mutlu ve bir okadar da en zengin insanlarından biri olan Julio Iglesias için belki de o kaza hayatında başına gelen en iyi olaydı.

Çoğumuz için bir facia olarak niteleyeceğimiz bu olay Julio'ya verilen en büyük hediyedir. Yeni bir günü karşılarken hayatına giren o kaza değişiminin yeni derisinin tenine kaynama anıydı.

Ben 2009 a bakıyorum ve biliyorum beni çok mutlu edecek bu yılın 365 değişik günü (9 tanesini öperek uğurladım bile)

Hepimiz bu hayatın içinde özeliz ve bu çarkın bir parçası olarak birbirimize devamlı dirsek teması sunarak geçişleri yaşatıyoruz. Her geçişin, her sabahın, her gecenin size sizin ışığınızı taşımasını diliyorum. Yolu siz bulursunuz.

Sevgi seline karışmanız dileği ile.....

1.resim Julie Bell 1999 http://www.imaginistix.com/details.cfm?Id=193
2.resim Lois Royo http://www.aumania.it/fa/royo/164.jpg

Kış uykusu ve Cola tutkusu

2008-12-31T00:44:00.006+02:00

Pekala üzerime sinen tüm sisleri, pisleri, kirleri, pasları paslıyorum bu yılın son gününe. Son yazımın tarihine baktım da koca bir YUH dedim kendime. Bir de aynaya gidip yüzüme söyleyeceğim... böyle arkadan laf söylemek gibi oluyor (cık cık ayıp yaw).

Ruhum kış uykusuna yatmaya kalkıştı bedenim de ona uydu. Hayvanların sebepleri son derece geçerli kış uykusuna yatmaya da benim sebeplerim nedir acep? Gerçi son günlerde yağan kar sağolsun, ruhuma bir ferahlık geliverdi. Bedenim de uyum gösterecekmiş söz verdi. (Aşağıdaki fotoda kış uykusunda paparazzilere yakalanan ben değilim alla alla kaç kere söyleyeceğim yahuuu)

Dedim ki "bre Zeynep hatun ne vızırdanırsın. Nedir bu 1. vites gidişatın. Ayıptır silkelen titre ve kendine gel(brrr korktum arkadaşlar)

Eh titremeye gerek yok ben sayıyla kendime geldim. Vücudumu kanapeden sıyırıp koltuğa fırlattım. Gözlerimi filmlerin sihirli renklerinden söküp klavyeme zımbaladım (acımadı).

Oturdum coca cola reklamındaki ayıları düşündüm (ne alaka) Bu ayılar nedense kış uykusuna yatmıyorlar. Cola içip devamlı zıplayıp hoplayıp mehtabı seyrediyorlar. Ayın ucuyla kola kapaklarını açıyorlar. Tam ayıca... Yoksa dükkan sizin mışıl mışıl uyurlardı. Paso kola tüketiyor, uyumuyor ve kendi dengelerini bozuyorlar. Üstelik diğer ayılar için de iyi bir örnek teşkil etmiyorlar. Kokoş ve sosyetik diye isim takmışlar bu ayı ailesine diğer ayılar aramızda kalsın. Reklamdan parayı vurdu deniyor bu aile için. (fotolarla ispatı aşağıda)

Ayrıca bu ayılar niye evlatlarını bu içeceklere alıştırıyorlar ki daha bebecikler diye hayıflandım ve bir kutu kola açtım (yarasın).

Şimdi kafiyeli ve anlamlı olsun diye yarasalara geçecektim daldan dala programı gibi ama kendime karşı ayıp etmeyim dedim (sizi düşünen yok galiba ne ayıp).

Ayh ciyaaaak diyorum bu 2008 in en son gününe ve kış uykusuna yatmayıp normal uykuma yollamadan önce bedenimi, hepinize MUTLU -SAĞLIKLI-BOL PARALI- BOL SÜRPRİZLİ MUHTEŞEEEEEEEEEEM BİR 2009 DİLİYORUM.

Hepinizi çok seviyorum ve kocaman sevgiyle kucaklıyorum.

Everi istilası ve arama emri

2008-12-01T15:01:00.011+02:00

Blogger.com Everi istilasına uğradı. Sistır the en ufaklık= Aslı Everi' de ısrarlarımıza dayanamayarak (10 saniyede ikna oldu) buraya yerleşmiştir. Konu komşudan rica ediyoruz ufak tefek gürültü vs yaparsa lütfen bize bildirin. Hep birlikte daha büyük gürültü yapabiliriz. Bu arada hakkımızda arama kararı çıkartılmış. Okuyun.

The big Sis Nükhet Everi önderliğinde başlayan akıma ayak uyduran Everi Sisters çetesinin görüldüğü yerde vur emri ile arandığı sabah haberlerinde ve gazetelerde sür manşet yeralmıştır. Kardeşler adı açıklanmayan bir ulusal gazettaya yolladıkları mesajda "Pişman değiliz gene yaparız" ifadesini kullandılar. Uydu aracılığı ile de yukarıdaki fotoğraflarını gazettaya yollayan 3 kız kardeş halen aranmaktadır.

Kılıktan kılığa giren, farklı kimlik ve kostümlere bürünerek dolaşan çete üyeleri en son bir karnavalda izlerini kaybettirmişlerdi.
Haber kaynaklarımızdan birinin araştırmalarına göre kız kardeşlerin Kuzey Carolina'da bir kukla dükkanında saklandıkları ve haftanın 4 gecesi sahne aldıkları saptanmış olup, gösteriyi seyreden Alman bir çiftin çektiği fotoğrafları ise geçtiğimiz hafta elimize ulaşmıştır. (Aşağıda sarı kayıkta) Alman polisi ise Amerikan polisi ile işbirliği yapmaya yanaşmamaktadır. (iş gene bize kaldı) Amerikan polisi ise "işimiz başımızdan aşkın ancak 3 tehlikeli şahıs TEXAS ta görülmüş biz bari onları arayalım. Ancak bu biraz zaman alabilir. Sizleri aralıklı şekilde bilgilendireceğiz. Bizi aramayın biz sizi ararız" dedi. CIA, FBI'ın bu konuyla ilişkisi olmadığını konuya ancak iterpol kanalı ile Texas polisinin ve dedektiflerinin bakacakları belirtildi. Teksas Polisinin elindeki resim ise aşağıda.Bir diğer kaynağımız ize Van gölünde olduklarını ve belirli saat aralıklarında Van Gölü Canavar'ı ile birlikte yüzüp ona yiyecek götürdüklerini bildirdi. Üstüne üstlük bir de vallahi haber doğru diyen muhbir (muhabir değil) bize VAN Gölüne giderek Canavar ile bir görüşme yaptığını ağzını aradığını ancak tutarlı bir cevap alamadığını, canavarın "fotoğraflarımı çekebilirsiniz ancak konu hakkında bilgim yok-yorum yok" dediğini bildirdi. (yuh wallahi bir de para istiyor iyi mi)Buyrun fotoğrafı da yollamış utanmadan.Öte yandan interpol aracılığı ile de aranan 3 kız kardeşin Himalaya'larda Koca Ayak ile birlikte saklandıkları rivayeti var. Oradan da bir fotoğraf ulaştı elimize.

(Kaynaklarımızı-Muhbirlerimizi tekrar gözden geçireceğiz. Manyakmı bunlar yaaa. Gitmedik ülke kalmadı para nanay.)

İşte hakkımızdaki haberler. Dünyayı birbirine katmaya devam edeceğiz. Bu arada hangi suçtan arandığımızı da kesin algılayamadık anlayan varsa bize buraya mesaj bıraksın.

Muaaah. Byeeee :)))

Pazar Kahvesi

2008-11-30T22:49:00.010+02:00

BİZİM EVİN NENO HALLERİ

Bu pazar nasıl bir pazardır anlamadım gitti. Cumartesinin yağmuru günün ötesinden geçip, gecenin penceresinden sabaha değmedi sanki. Bir pazar sabahı yaşadım ki günlük güneşlik. Hiç söylenmeden erkenden kalktım. Yanımda uyuyan yüze baktım. Gülümsedim uykuda gülümseyen haline. Sonra fısıldadım kendi kendime. Çay demleyeceğim. Yataktan kalktığımda içimde bir sıkıntı vardı birilerinin bıraktığı bana ait olmayan. Neydi o? Ah hatırladım elbette dedim sesimi duyurarak kendime. Beşiktaş dün gece beni üzdü. Olsun varsın biz çok eğlendik herşeye rağmen diye sesimi takip ettirdim pazar sabahı kulaklarıma.İçimde ezik birşey daha var. Neydi. Of Allahım Neno. Dün gece bahçeye çıktı ve saat 04:00 civarı uyanıp bahçeye doğru seslendiğimde halen ortalarda yoktu. Deli kedi. Belki de evdeki kımıltıları duymuş olacak ki dışarıdan miyavlamasını duyurdu bana. Beyefendi eve alınıp dün gecenin hesabı soruldu kendisine. Ancak cevap yok. Gezmiş tozmuş ,belki de sadece bahçede siftinmiş ,ya da etrafta biraz turlamış sonra köskös bahçeye dönüp özellikle dışarıda uyumak istemiş ve benim sesenişlerimi de kaale almamış olabilirdi. Neyse affedildi,mıncıklandı, yalandan kızıldı ve mama verildi. (Bu kedi beni kullanıyor ve iyi çözdü)
Sabah kahvaltısından sonra uykuda gülümseyen yüz işe gidince, Neno bey uzun uzun uyudu.
Ben neden uzun uzun uyumadım ki diye düşündüm tüy yumağına bakarken. Evde ikimiz kalınca yakın temas iletişim yüzde yüze bağlandı ve birlikte bol tembellik yapıldı. Bir de salata ve kahvelerimi merak etmese. Her seferinde gelip burnunu uzatıp merakla yüzüme bakmasa olmaz.
Neno bey uyurken kendimi zar zor yerimden söküp markete gittim. Oysa kımıldamamalıydım bir yere. Akşama kadar tembellik tavan yapmalıydı. Neno yapıyor dibine kadar hayatın jokerlerini kullanıyor. Kullansın ya canım benim tüylü canazorum şunun şurasında kaç yıl ömürleri var ki? Marketten Zeyno annenin dönmesi demek olası bir yumuşak mama ziyafetinin sebebi olabilir Neno'ya göre. Aynı ses ve dans ile ertafımda dolandı ama boşuna. Mama kabındaki bitmeden mükafat falan yok. Nedense fazla söylenmedi. Ben de tüm gün değişik bir salata yapmayı düşündüm. Buğdaylı, yeşil ve kırmızı soğanlı, yeşil ve kımızı biberli, nar ekşili. Salatayı yedim ama hepsini değil .Neno salatadan bir iş çıkmayacağını anlayınca bir tur daha bahçeye attı kendini. Pes etti ve önce laptopumun üzerine 4 pati basıp dikkatimi son kez çekerek kucağıma gömüldü. Anlaşıldı mesaj alındı. Anne bu acayip şey ile oynama beni sev artık isyanıydı bu. Yün yumağı mıncık mıncık sevilirken bu pazara ne yazayım diye düşündüm. Çok olmasa da bizim evin Neno halleri biraz paylaşılsın dedim pazarın mırıltısına yakışır renkte.
Sizlere iyi haftalar, mırl mışıl yumuşacık uykular diliyoruz ve iki el iki pati sallanırken sevgiyle kalın diyoruz.
Neno ve Zeyno

MİMLENMİŞİM 10 YER ADINA

2008-11-26T18:15:00.014+02:00

Sevgili Aydan Atlayan Kedi'cim mimlemiş beni. Yani artık milliyim diyebiliyorum blogger aleminde. En sevdiğiniz yerler; şehir,ülke, yayla,orman, dolmuş durağı, alt geçit,kaportacı farkmaz nereleri isterseniz denmiş ve ille de görsel destekle suınum istenmiş. Kısa keseyim listeye geçelim.

1-Evim de evim. İçinde kedim, yatağım, kitaplarım, boyalarım, filmlerim olduktan sonra ilk sıraya oturur evim ve hele bahçem. (Yengeç burcuyum huyum kurusun)Yazın ve baharda evin içinden çok dışındayım. Kedim Neno'nun mutluluk saçarak oynadığı yağmuru seyrettiğim ya da kahvemi yudumladığım arkadaşlarımı buyur ettiğim şezlongumda güneşin sıcağında keyif yaptığım mevsim çiçekleri ile süslediğim bahçem. İkisini bir maddeye sığdıralım.

2- Doğduğum büyüdüğüm Bebek. Pazar sabahları kahvaltı ve yürüyüş, yanında da bool nostalji.

3-Istanbul'u değişmem hiçbirşeye. Özellikle Beyoğlunu seviyorum. Kitapçılar, Sinemalar ve St. Antuan Kilisesi içinde olduğu için ve Tünele giderken Asmalı Mescit en büyük keyif durağı olduğu için. (Nasıl ama 3-5 mekanı ve sebebi 1 maddeye itekledim)

4- Kaş. Yaz, sıcak, deniz, güneş ve Kaş'ta olmak. Özellikle Mişa ile yüzmek. (Benim etrafımda deniz, nehir vs olsun da ne olursa olsun.)

5-Barcelona Cadaques: Barcelona'dan otobüs ile 2.5 saat kadar uzaklıkta. Vakko Gym eğitmenleri olarak seminere gitmiştik. Club Med 'de 5 günlük eğitim seminerinde vakit bulduğumuz anda kasabayı gezebildik az da olsa. Tekrar giderim ve Dali'nin evinin bulunduğu bu kasabada santim santim gezerim heryeri. Bilhassa göremediklerim için tekrar giderim. Ablam ile gidebilmek çok keyifli olur. Barcelona'yı da deli gibi gezdirir bana.. (Duy beni sistııııırrrr)
6-Fransa La Rochelle: Vakko Gym antrenörlerinden oluşturduğumuz 2 takım ile Fort Boyart'a yarışmaya(Hazine Adası Yarışma Programı) gidip hem yarışmış hem ödül kazanmış gezmiş tozmuş ve süper eğlenmiştik. Deniz mahsulleri yemek için bile tekrar giderim.

7-New York

8- Mısır: Estiler gittim. Bir deve ile dostluk kurdum

9- Istanbul park olmadan olmaz. İlle de F1 ve o muhteşem sesler.

10- IKEA : Ablam Viyana'da üniversitede okurken 1-1.5 ay kadar yanında kalmıştım. 1985 senesiydi ve beni Viyana'nın biraz dışında bulunan (tren ile gittik) İKEA mağazasına götürdü. Aklımı yemiştim. Herşeyi alabilsem alabilsem de götürebilsemlerdeydim. Çıldır ve çılgın saatler harcamıştım zevkten 4 köşe olup. Ve canım ülkeme de teşrif eden bu deli manyak akıllara zarar süper şeker para emici yeri çok seviyorum. Krizdeyiz ya 2.5 aydır uğramıyorum (aferim bana)

Evet efendim. Budur bunlardır varımız yoğumuz demedn bir ilave 5 ve 6. maddeler üzerine de özel fotoları ile yazacağım. Özellikle yarışmaya gittiğimiz Fort Boyart adasının bulunduğu La Rochelle'i. Mimlendim ilk kez ve milli olmanın şerefine ben de mimliiiiiiiiiiiiim bakalım

Nükhet Everi
Basak
İko

Pazar Kahvesi

2008-11-23T01:33:00.006+02:00

FARKLIYIM FARKLISIN FARKLI

Kendin olmaktır farklı olmak, farklı durmak. Çokun içinde aynı formda olup değişiklik göstermektir. Farkına varmaktır farklı olmak. Zorla değil gelişine göre davranmaktır içinden geldiği gibi, olduğun gibi, sen gibi. Sıyrılmaktır diğerlerinin arasından. Sıradanlıktan uzaktır. Sevilmeyendir belki de bazıları tarafından ancak kıskanılandır kendisi olduğu için. Herkesi sevendir ve kucaklayan herkesi oldukları gibi. Farklı olmak herşeydir. Güneşi kışın kara örtülerinin altından görebilmektir. Ayazın içinde ısınandır. Kendini diğerlerini kucakladığı gibi kucaklayabilendir farklı olan. Şayet sen de o az olanlardansan hiç üzülme. Harika bir örneksindir renklere, harika bir sevinç kaynağısındır senin gibi farklılığını bilen diğerlerine.

Az olan sadece nadir olandır. Nadide parçalardır prim yapan aranan korunan konuşulan.

Herkes bir diğerine göre farklıdır. Herkesin farklılığına kocaman bir selam olsun. Kendinde seyahate çıkabilen herkese. Kısa öz ama pazara göre.

Ölüm yaşayacağını yok edebilir, yaşadığını değil

2008-11-22T22:08:00.003+02:00

Ölüm yaşayacağını yok edebilir, yaşadığını değil. Dolu sokak şiirinde böyle demişti Fazıl Hüsnü Dağlarca.

Ölüm bizi gidensiz bıraktığında içimizde neler ölüyor gidenden başka? Koca bir boşluk ve anlamsızlık basıyor karanlığın çöküşü gibi ve acı gelip alıyor tüm duyguların yerini.

Acılar zamanla azalıyor mu yoksa biz daha mı derine gömüyoruz. Ne olursa olsun yüreğimize yediğimiz darbeler çok derin acılarla kesikler açıyor ve o kesiklerden ruhumuz eriyerek dökülüyor. Nereye dökülüyor bunca acı peki? Sanki o süs havuzlarındaki sular gibi fıskiyeye ulaşıp havaya yükselip, damlacıklara bölünerek tekrar inişe geçip havuzun içindeki sulara katılıp, yeniden fıskiyeye yol alışı gibi o da bir rutini mi takip ediyor.

Acının sebebi ne olursa olsun tadı sanki hep aynı gibi gözükür dışarıdan. En büyük acı budur dediğinizde bir başkasının penceresinde, onun dünyasına sığmayan başka bir acı vardır ve gömüldüğü yerden çıkartır başını usulca. O hangi kıvam ve renkteyse o kişinin en büyük acısıdır. Rekabet istenmeyen en berbat duygudur. Kim ister daha fazlasını yaşamayı ya da daha keskinini. Ancak dillerde bir ilaç bir reçete vardır.. “Sabır evladım zaman herşeyin ilacıdır” cümlesi. Ortak reçete gibi dağıtılır kanayan yürek sahiplerine. Acının boyutu değildir iyileşme sürecine götüren sanki.

Gerçekten zaman herşeyin ilacı mı? Yoksa sadece acının mı?. Kendimizi ilaçlarla uyuşturup acının ilk darbesindeki sersemliğin normal acıya dönmesini bekliyoruz. Aslında bunu biz değil yanımızdakiler bizim için yapıyor. "Al şunu iç mecbursun..." ya da fısıldamalar “iğne yaptılar mı sakinleşir mi acaba birazdan?” “Kimde sakinleştirici var?” “Bekleyin ben evden ilaç alıp gelirim hemen” “Al iç bunları ben devamlı kullanıyorum. Çok alma sakın” Rutine bağlanıyor anlamsızlıkların verdiği yeni boşluğa düşmeler ve ağlamak sonsuz gibi hissettiriyor. Uyanmak istiyorsun iterek herşeyi beyninin en karanlık yerine. Durması lazım ve uyanman lazım o kabustan. Olmuyor kahretsin. Uyanamıyorsun.

Gözün kapıya ilişiyor her Allah’ın günü ve sanki O girecekmiş gibi kapıdan. Bekliyorsun, umuyorsun gördüğün en büyük ve uzun kabusun olsun istiyorsun.Uyandıran kimse yok kahretsin.

Oğlum, Caner’im gittiğinden bu yana 5 sene devrildi 6.ya az kaldı. Sanki dün gibi, sanki yüzyıl gibi. Onsuz geçen zamanda Onsuz dakikam yok. Kapıya ilişiyor gözüm sanki o yakışıklı yüzü upuzun bedeni birazdan girecek o kapıdan içeri, tıpkı rüyalarımda olduğu gibi. Fotoğrafına takılıyor yüreğim, gözlerimi kaçırıyorum ve yağmurlarım başlıyor. Gömleğini sırtıma aldığımda t-shirtlerini giydiğimde kucaklıyorum hala sıcak sıcak canlı canlı hissettiğim bedenini. Özlüyorum, onsuzluk yakıyor içimi kavruluyorum ve dayanaklar yaratıyorum acımın üzerine katmer katmer koymak için.

Dizini kanatıp kolunu kırıp bacağını kesip iyileşmesini beklemek değil bu. Zamanla geçmez. Kabuk bağlayıp izi kalacak ve belki de yokoacak diye beklenmez. -Bisikletten düştüğümde cam kesmişti bacağımı bak işte burası-diye yıllar sonra neşe içinde yaradan arta kalan izi gösterip gülemezsin öyle.Belki başka acılar kabuk bağlayıp düşünce azcık bir iz bırakır. Bazılarına gülümsersin belki şefkatle ya da yarı hüzünle. Ancak bu nasıl bir acıdır ki zamana kafa tutuyor ve tezi çürütüyor.

Zamanın yapacağı bir halt yok bu konuda en azından bu acıda. Evlat acısında. Sadece şu cümleye bakıyor yüreğim tekrar tekrar -Ölüm yaşayacağını yok edebilir, yaşadığını değil-

Kaçamak

2008-11-20T17:10:00.011+02:00

Gelin Midyatı Gezelim3: Bir Köy, Bir Anıt, Bir Hikaye

Görülmeye değer bir yapıt, dinlemeye değer bir hikaye, bir beldeye hayat verir. Hah (Anıtlı) köyüne uğramadan Midyat’ı terketmişseniz çok şey kaçırmışsınızdır. Bir eşi daha olmayan muhteşem bir anıt misafirlere hala doya doya kucak açmanın keyfini yaşıyor.

Çok uzak değil sadece Midyat’ın 21 km kuzeydoğusunda yer alan bir köydür. Katedraller Köyü diye de anılır. Büyüklüğü ve 8 kilise içermesiyle ilk Turabdin Metropolitliği olduğu bilinmektedir. Andrew Palmer’ın verilerine göre 614 ten 1088’e kadar, Turabdin Metropoliti Kartmin’de Mor Gabriel Manastır’ında ikamet etmiştir. 8. yüzyılın ortalarında ve 1088-89’ dan sonra uzun bir dönem bir başka Metropolit vakfedilmiş ve ikamet ettiği yer ise Hah’ın içi ya da çok yakınları olmuştur. Muhtemelen, Metropolit yürüme mesafesi ile köye 2.5 saatlik bir uzaklıkta olan Beth El’deki Haç Manastır’ında kalıyormuş.

Köy sakinlerine göre zamanında Hah’ın geniş bir Süryani Ortodoks nüfusu bulunmaktaymış. Şu an ise yaklaşık 15 aile kadar bir nüfus kalmıştır. Bir zamanlar köyde 40 kadar Kilisenin mevcut olduğu da bilinmektedir. Bu sebeple belki de Anıtlı adı eski durumuna oldukça uygundur. Köyün muhtarına göre Hah 7 kere yıkılıp tekrardan inşa edilmiştir. Hah’ın Katedral Kilise’si Mor Sobo harabe halindedir. Mor Samuel Kilisesi köyün doğusunda, Sarkis ve Bakus Manastırı kuzeyde yer alır. Meryem Ana Kilisesi ise güneydedir.

Köyün girişine oldukça yakın olan Meryem Ana (Yoldath Aloho [Tanrı’nın Annesi] veya El Hadra [Bakire]) Kilise’si Turabdin’in en görkemli yapıtıdır. Kilise avlunun doğu tarafında yer alır. Avlunun hemen üzerindeki terasta rahip ve misafir odaları bulunur.Teras narteks üzerinden kilisenin batısına kadar devam eder. Batı bölümünün altında, avlunun güneyinde depolar yeralır. Teras Kilise kubbesinin kasnağının kotundadır. Kubbenin üzerinde görülen topuz (çadır) çatı ve çan kulesi 20. yy da eklenmiştir. Kubbenin yan duvarlarında korint başlıklı sütunların üzerine oturan kemerler dairesel nişler oluştururlar.

Kilisenin girişi bir eyvandadır ve eyvanın önünde yazlık kilise bulunur. Kilisenin görünümüne ters düşen tek şey ise pvc kaplı yeni kapısıdır. Turabdin’deki Manastır Kiliseleri gibi bu Kilise de çapraz neflidir. Kilisenin narteksi beşik tonozludur, üç taş kemer ve aralarını dolduran tuğlalardan oluşur. Narteksin iki ucunda yarım kubbe vardır. Güney ucu at nalı şeklinde bir kemer ile sonlanırken, anahtar deliği şeklinde olan geniş bir pencere ise narteksi aydınlatır. Narteksten naosa açılan üç kapı vardır. Ve hepsinin de süslemeleri eşsizdir.

Naosa hakim dört süslü kemer, kubbenin üzerinde yükselen sekizgen kasnağı taşır. Bir kemer sola eklenmiş narteksten kiliseye açılan girişi çevreler. Diğer iki kemer ise kuzey ve güneyde bulunup koro için planlanmıştır.

Kilisenin apsiti de diğer kiliselere göre farklılık gösterir. Oturma yerleri ve koroyu barındıran ancak cemaate kapalı bir nef yöre kiliselerinde hiç rastlanmayan bir özelliktir. Mihrabın etrafındaki kemerli nişler, yarım daire olan mekanı çevreler. Kubbenin dört bir yanında, içinde haç olan gözyaşı şeklinde süslemeler vardır.

Diğer belirgin süslemeler ise tromplar, kemerlerdeki akantus yaprakları, dikdörtgen pencerelerin ve sekizgen kubbenin kasnağındaki taş işçiliğidir. Apsitin içinde İsa ve Meryem ikonaları ve diğer gümüş seremoni objeleri kiliseyi süsleyen diğer unsurlardır.

Turabdin’de eşine az rastlanır kare planı ve merkezi kubbesiyle bu kilise ancak Mardin’deki Deyrulzafaran Manastır’ının büyük kilisesi Mor Hananyo ile karşılaştırılabilir. Her iki Kilise de büyük bir olasılıkla 6.yy dan kalmadır. Gertrude Bell bu kiliseyi Turabdin’i taçlandıran ihtişam diye tanımlar. Bu kilise Strzygowski’nin Kuppelquerschiff tipi dediği plan örneklerindendir. Strzygowski, kilisenin İstanbul’daki St. Sophia’nın prototipi olduğunu söyler.

MOR SOBO KİLİSESİ

Hah’taki ve hatta Turabdin’deki bilinen en eski kilise, bugün harabe şelkini almış olan Mor Sobo (Sovo) Kilise’sidir. Bell 1493’te kiliseye bir metropolitin gömülmesi bilgisine dayanarak kilisenin 15. yüzyılda ayakta durduğunu ileri sürüyor. T.A Sinclair’e göre, bu kilise 6.yüzyıla tarihlenen bir katerdral kilisesidir. Kilise 4. yy da yaşamış bir Pers Prensi olan ve Hıristiyanlık inancı yüzünden öldürülen Mor Sobo’ya (tahmin edilen gerçek ismi Pirgushnasp) adanmıştır. Kilisenin bir Pers Prensine adanması o dönem için politik bir jesttir.

Mor Sobo’ya adanan bu katedralin görkemli kalıntıları kilisenin yapısı hakkında fikir verir. Arnas’daki Mor Kuryakos ve Keferze’deki Mor İzozel kilisesinin planına eş değerdedir. Kuzey duvarında dayanma kemer ve kolonlarının üzerinde tuğla ve taşın birlikte kullanıldığı Bizans tipi duvar örgüsü görülür. Dayanma kolonlarında 3 sıra arataş, dört sıra tuğla örgüsü kullanılmıştır. Dayanma kemeri tuğla ve kemer araları ise taş dolgudur. Harabelerin yakınlarında rahiplerin inziva için kullandığı bir kule dikkati çeker.

Hah katedrali Mor Sobo’nun apsisi güneyinde, tümüyle ayakta duran Beth Slutho (yazlık kilise) köyün ortaçağ tarihine ışık tutan Süryanice yazıtlı mezar taşlarıyla kaplıdır.

MOR SAMUEL KİLİSESİ

Mor Sobo Kilise’sinin kuzeyinde yer alır. Kolayca algılanamayacak bir konumdadır. Bakımsız ve kötü durumda bulunan kiliseyi T.A Sinclair 7. yy’a tarihler. Ayrıca Hah’ın doğusunda Azize Mecdelli Meryem ve Mor Yuhanon Kiliselerinin kalıntıları bulunur.

HAH KATEDRALİ’NİN HİKAYESİ

Meryem Ana Kilise’sinin kuruluş öyküsünde bir söylence yeralır. Bu söylence Mesih İsa’nın doğumu ile bağlantılıdır: Yahudiye ülkesinde bir kralın gelişi beklentisi vardır. Kralın doğumunun muştaladığına inandıkları parlak yıldızın izini süren 12 kral, doğudan yola çıkarlar. Hah kralı Hanna’ya vardıklarında içlerinden üçünü Kudüs’e yollar. Üç Kral yeni doğan çocuğu bulup ona sunular sunarlar. Kendilerine anı olarak verilen çocuğun sarılı olduğu bezini de yanlarında Hah’a getiriler. Bezi parçalayamayınca, yakıp küllerini bölüşmeyi tercih ederler. Aleve atılan bez 12 altın madalyona dönüşür. Bu mucizeye tanık olduklarında Tanrı’nın Annesi adına sonsuza kadar ayakta kalacak bir anıt kurmaya karar verirler. Bu mucizenin gerçekleştiği Hah göletinin hemen yanında uzanan tarla bugün de hala Parpuso (paramparça) olarak anılır.

Bu muhteşem yapıt Turabdin Kitabı'nın kapağını gururla süslemektedir.

Hah’ın bitmeyen büyüsü ve süregelen davetkarlığı belli ki tarihten bize doğru esen bir rüzgarla hareket halindedir. Kesinlikle ziyaret edilmesi gereken ve olmazsa olmazlarından biridir Midyat’ın. Kimbilir belki de harabeleri gezerken ya da Kiisenin avlusunda dinlenirken, sizleri kısa süre de olsa gerçeklerin soluk renklerinden, bilinmeyenin bitmez senfonisine taşıyacaktır bu muhteşem açık hava müzesi.

Bir sonraki yazıya dek sevgi ile kalın. Ve yüreğinizi izleyin, çünki yüreğiniz nerede ise hazineniz orada olacaktır.

Siyah Beyaz bir Pazar

2008-11-16T17:48:00.011+02:00

Cumartesi günü yazılarımı yazdım hafta sonunun bir günü biterken diğerinin gelişine seviniyordum. Pazar sabahı tembelliğin zirvesine tırmanarak bir bayrak diktim ve saat 11 e doğru kendimi yataktan kazıyarak çıkarttım. Sabah kahvemi kocaman bardağıma oradan da mideme boca ettikten sonra "ne yapsam ne yapsam ne yapsam " sorularıma cevap bulmak istemedim. Dün sevgili Aydan Atlayan Kedi ile yorumlarda mesajlaşmıştık. Ona kitapları ile başbaşa huzurlu bir hafta sonu diledikten sonra kendime plan yapsam mı diye düşündüm. Aniden vazgeçtim. Sabah nasıl kalkarsam günü o tempoda devirmeyi düşünüyordum. Günden gelen paslara gelişine şut atacaktım. Farketmez gol olsun ya da out a gitsin. Sabahın puslu rengini sevmedim. Kimliksiz şekilsiz grili uyuz bir gün bana bakarken ne yapabilirdim? Buldum dedim kendime ve kedime. Perdeleri yıkayacağım. Sanki büyük bir iş yapacakmışım gibi sevindim. Eh sonuçta günü salakça boş geçirmek de var ki ben ona da razıydım bu havada. Bahçemde duran hasır şapkalı korkuluk kızıma baktım güldüm.

Otları mı temizlesem dedim vazgeçtim. Kedim bir içeri bir dışarı git gelleri devam ettirirken söylenip duruyor bu gün. Arada havanın elektriğinden dolayı uykuya kaçıyor bedeni. Mamasını verdikten ve perdeleri de makineden aldıktan sonra havanın biraz daha renginin açıldığını bulutların yer değiştirdiğini gördüm. En yakın neresi var? Tamam iyi bahane evde süzme yoğurt ve beyaz peynir bitmiş Beşiktaş'a ineyim dedim. Gittim ya gitmez olaydım. İpini koparan Beşiktaş Çarşı'da boş boş dolanıyor. Hemen alışverişimi yapıp evime dönmek için dayılmaz bir istek duydum. Yolun köşesindeki mısırcıdan haşlanmış mısır aldım. Peynircimin ise yolun diğer köşesindeydi ancak yolun yarısında mis gibi kokan ekmekler beni durdurdu. Pek güzeldir Çarşı'daki ekmek fırınlarının ekmekleri. Taptaze bir papatya ekmek alıp peynircimden de alışverişimi tamamladıktan sonra yolu biraz uzatıp yürümeye karar verdim. Amanın eve geç kalmama gerekli bu gün planımda (gelişine oynuyorum ya) maç seyretmek var. Saatime bakıyorum daha zamanım var. Beşiktaş'ım Bursa deplasmanında ve maç saat 15:00 te başlayacak. Hep önünden geçtiğim bir iki kez de içindeki t-shirtleri karıştırdığım dükkana tekrar giriyorum. Geçenlerde gözüme takılan T-Shirtlara bakacağım bu sefer. Özellikle de göğsünde kartal amblemi olan Çarşı T-shirlarına. Evet bayıldım sevdim gelişine vurdum 2 T-shirt aldım. Maç seyredeceğim ya sebebim pek geçerli. Bıcır bıcır kızlar benimle yaptıkları sohbetten pek mutlu oldular ve beni uğurladılar. Paketlerim elimde gözüm saatimde evim güzel evim kimdir seni koruyan diyerek hızlı adımlarla üst geçidi aşıp Deniz Müzesinin önünde bir taxi durdurdum ve evime kavuştum. Maça 5 dakika var. Perdeler hala nemli.. Tülleri de yıkamak gerekli. Maç başlasın kesin yeneceğiz. Yarı maçı seyrettim yarı dışarı bahçeye çıktım. İki takım da sanki benden sonra uyanmış ve bolca perde çıkartıp asmış gibi oynadılar. Gelişine vurdum günün. Maç 0-0 bitti. Sinir stres yapmadım yapamadım. Sahadaki 22 adam da rehabilitasyon evlere servis takımı gibi huzur ve ağırlık dağıttılar. Neyse canım takımım seni seviyorum Beşiktaş'ım. Az kaldı Nobre gol atacaktı ama olsun canı sağolsun. Bir dahaki sefere dedim gelişine vurdum skorun.

Perdeler yıkandı asıldı maç seyredildi işe yaramadım dememek için buzdolabı temizlendi bol kahve içildi yarı miskin yarı hareketli günün 4 te 3 üne gelişine vurdum. Henüz akşama geçmedik. Sırada akşamki şutlarım var. Yemek hazırlamak var listede ama öncesinde saçlarımı yıkayacağım.
İki koca gün bizi kollarında evirdi çevirdi salladı sardı sarmaladı. Daha da sarmalamaya devam ediyor. Pazar dibine kadar kullanılmalıdır. Ben öyle pazartesi sendromu yaşayan bir kimlikte değilim hiç olmadım. Sadece okul yıllarında pazar akşamını sevmezdim hani akşam haberleri başlar ya işte o an midemdeki yangıların başladığı saatlerdi. Büyüdüm geçti. Fazla büyümeye niyetim yok sadece yüreğime pazar renklerimi koyup dünün gidişine bir şut çektim. Daha gelişine vuracağım çok şutum var. Biraz ısınayım şutlar yerini bulsun. Daha geceye çooooook var.

Pazar Kahvesi

2008-11-15T22:53:00.007+02:00

Elimdeki Yürek

Aniden çıktın karşıma dersem yalan söylemekle başlarım herşeye. Oyüzden bir başlangıç aradım sana seslenmek için. Başlangıç var mı yoksa o çemberin etrafında mı dönecek herşey?

Heybetindi gözüme takılan ilk önce. Gururlu ve bir okadar alçakgönüllü bedenin geçip duruyor yanımdan defalarca. Bakıyorum,seyrediyorum. Anlamaya çalışıyorum anlatmaya çalışıyorum seni bana. Kimi zaman bir çocuk oluyor o görüntü. Yüzünde taşıdığı kocaman gülüş bir bahar çiçeği gibi açılıyor. Bazı günler yabancı bir siluet gibi dolaşıyor etrafımda. Öfkeyi nadiren görsem de yanında,hoşuma gidiyor tepkilerinin farklı sessizliği Kimi geceler rüyamdaki renklerin arkasına saklanıp bana bulmacalar hazırlıyor. Uykumu bölmeden sakince gelip sakince ayrılıyor istediği algı kapılarımdan birinden. Sanki tüm kapılar denetsiz,hiçbirinin kilidi yokmuşcasına açılıyor sana bilinmeyen bir güvenle. Kimi zaman tereddütün soluk rengi yakalıyor yüzünü,üzülüyorum. Gözlerim günü selamlarken seni selamlıyor ruhum önce. Siluetler günün ışıklarıyla bedenleniyorlar ve günün içine karışıp saklanıyorlar biryerlere. Bir mıknatıs alıyor beni her dafasında ve yanına mıhlıyor. O mıknatısın çekim alanından çıkmak isteyen bir uzuv ya da his yok ben’imde ,tümümde.

Yüzün kazındı ilk andan itibaren hücrelerime, kazındı ayak seslerin kazındı sesindeki o ışıklı tını. Kazıdı sen’i birileri ben’e. Bir mum yaktım karanlığın tam ortasına ve geçtim oturdum karşısına. Baktım ...baktım...daldım derinlerine, alevin yüreğine. Yüreğimi aldım avuçlarıma sorular sordum. Çıt çıkarmadı önce.Belli ki hazırlık yapıyor cevaplar için diye geçirdim içimden. Bekledim sabırla yüreğimin dile gelmesini. Bekledim. Sabrıma kızdım önce, hatta şaşırdım. Beni her imkansızda yarı yolda bırakan sabrım, şimdi bana kafa tutmakta. Bu neyin oyunu diye şüpheyle baktım avucumda öyle suskun duran yüreğime. Derken aniden silkindi. Derin bir uykudan uyanmışcasına gerindi. Kırpıştırıp gözlerini gözlerimin ta içine kenetledi alevini.

Dedi ki “Aç kulaklarını,yetmezse gözlerini de ve dinle beni,dikkatle dinle.

Sen bensin ben de sen. Biz birbirimiz için varız. Sen sormazsan ben söylemem, sen bakmazsan ben göremem, sen konuşmazsan ben hiç başlamam söze. Ancak bazı bazı senden evvel davranırım bilirsin. Sen sorularına cevap ararmış gibi yaparken ben cevaplamışımdır bile, sen bakmamak için gözlerini kapatırken ben görmüşümdür çoktan, sen duymazlığı oynamaya çalışırken ben seslenene cevap bile vermişimdir. Adımını atmadan ben yolun karşısından binlerce kez el sallamışımdır sana. Sonra da yanına gelip elini avuçlarıma alıp seni taşımışımdır yolun karşı bahçesine.

Bugün de ellerinin arasında tutuyorsun beni. Yumuşacık tutuyorsun. Soruların var, cevapları olan soruların var. Hepsini biliyorsun ancak bugün farklı tutuyor avuçların beni. Herzamankinden daha sevecen ve nazik. Koruyucu ve şefkatli. Şimdi ışığıma kanatlanacaksın biliyorum. Bildiğin cevabı almaktır korkutan seni. Korkma cesur ve dürüst ol. Beni kandıramayacağını bildiğin gibi, bana tekrar anlatmak aslında maksadın. Karmaşık sandığın duyguların denklemi çoktan çözüldü. Kaldır kafanı yerden bak yüzüme. Ben senin yüreğinim. Benim yüzüme bakamayacaksan kendi yüzüne nasıl bakabilirsin. Sen beni ben seni aynı seviyoruz. Kimi zaman kontrol eden değişir gibi olsa da biz biliyoruz asıl kim patron.

Aradığın soru mu cevap mı önce buna karar ver. Yoksa ikisi birden mi? Bana mı soruyorsun yoksa cevap mı istiyorsun? Kendini tanımaya başlaman bu kadar uzun sürdüyse kızma kimseye. Hiç kimseye ve hiçbirşeye kızma. Sen kendini tanıyarak ve bilerek geldin. Sadece deneyimliyorsun her dakika,her saniye ve her an. Tekrar tekrar yeni baştan yaratırken kendini korkma karşına çıkanlardan. Kalbinden korkma hiç. Yüreğinden korkma. Orada topladığın herşey ama herşey sana ait. Sana inat yabancılar gelip karışmaya hatta bozmaya çalışacaklardır toparladıklarını, seyrettiklerini ve yaşadıklarını. Asla izin verme senin sınırlarını kirletmelerine. Al başını çek git yüreğinin yanına ve otur. Konuş. Seni hep dinledim ben. Hep dinledim. Hep bir cevap yolladım sana. Kimi zaman beden aldı bu cevap kimi zaman dinlediğin bir şarkıda söylendi sana. Kimi zaman düşlerinde fısıldandı, kimi zaman kocaman bir soluk bırakıldı. İstedin hep, hep sordun, aradın ve aramaya devam ettin. Bulduklarını toplayıp baktın. Kimi zaman yanından geçtin de görmedin, dönüp bakmadın. Ancak ben hep duydum ve cevapladım.

Şimdi yüzyüze gelmenin zamanıdır. O yüzden avuçlarındayım. Bir bebek gibi taşıyor beni avuçların. Kırılacak bir kristal parça gibi özenle tutuyorsun beni bugün. Oysa ne çok kırıldım hatırlasana. Neler kırdı gereksiz zamanların başlangıcında. Korkusuz gecelerin orta yerinde, şafakların arsız kızılında, siyah gecelerin sisli geçişlerinde. Ne büyük kırıldım hatırlasana. Nasıl un ufak oldum o gece ,nasıl çaresizdim,nasıl yaralandım,nasıl kilitlendim bilmediğim bir yöne bakmaya zorlarken onlar beni. Üstelik kabul etmeye tutsak edilmişken nasıl parçalandım binlerce kez daha. Yüzlerce binlerce milyonlarca kez öldüm ben, üstüste öldüm her saniyede.

Ben senim, sen de ben. Bak şimdi bana, bak yüreğine, aç gözlerini ve kaldır başını bak yüreğinin gözlerine. Aradığın nerede biliyorsun, cevabın ne biliyorsun. Şimdi hepsini topla ve beni ait olduğum yere bırak. Burada avuçlarında olmayı sevdim, gerekirse yine al beni avuçlarına ve sessiz sessiz konuşalım. Sessiz sessiz haykıralım. Kimse duymazsa ben duyarım bilirsin. Ancak benden başka bir duyan daha olacaktır. O an geldiğinde sen de onu duyacaksın. Ve o zaman başını yerde tutmaya asla ihtiyacın olmayacak. Haydi gecenin sisi gelmekte, koy beni aldığın yere ve bir dahaki buluşmamıza kadar bana çok ama çok iyi bak.”

Hafta Sonları

2008-11-15T18:12:00.003+02:00

Zangy Comment Graphics

Hafta sonları en sevdiğim bölümüdür haftanın. Yavaş ilerlemeleri de tek isteğimdir. Dolu dolu yaşanan bir gün kadar keyif veren birşey var mıdır? Bazen bu doluluk yerini yatay vaziyette değerlendirmeye de bırakabilir.Onun da yeri ayrıdır. Bedeniniz size ihanet etmiş kadar yorgun olabilir. Bırakın dinlensin keyfince. Ya da yorulun gönlünüzce

Kimileri deli dolu haftasonlarına bayılır. Her hafta sonu aynı programları yapar. Kimileri yaratıcıdır delidolu programların biri diğerine benzemez. Günübirlik yollara düşer kimileri. Kimileri ise mahallenin parkında oturup komşularla lakırdar.

Kimileri sevgiliyle buluşma planları yapar, kimileri ise kapar kapılarını tek tabanca keyfine bakar. Kimileri akraba ziyareti derdindedir derinden, kimi de istemez bir çıt çıksın günün orta yerinden.

Zangy Comment Graphics

Kimileri maç saatini bekler kimileri ise içki saatini. Cumartesi akşamları evde yemek yenecekse itina ile hazırlanır menü. Hele de biraz kafa çekmek varsa işin içinde, mangallar hazırlanır akşamüstünün düşen güneşinde.

Mevsimlerden yaz ise ille de deniz kenarı diye ısrar edilir. Biraz deniz biraz güneş derken haftanın sonu çabuk gelir.Kışın günler sinir bozucu şekilde kısalmışken çoğunun ruhu da hava gibi kararır, gezi tozu planlarının yerini evde oturmak alır.

Sexy & Romantic glitter graphics from Sexi Luv.com

Marketti bakkaldı manavdı kasaptı derken cepler ufaktan boşalır. Sinema planlarının yerini kanapeler devralır.

Kimilerinin tek özgür zamanlarıdır o upupzun iki gün. Kafasını dinler, kitaplarını okur tanımaz kimseyi ne o gün ne de bugün. Ne olursa nasıl geçerse geçsin o iki muhterem gün, haftanın başlamasıyla hesaplanır yeni hafta sonuna kalan 5 uzun iş dolu gün.

Sonuçta yazı da kışı da baharı da keyif verir tatil günlerine. Hepinize sevgiler vurun Cumartesi- Pazar keyfinin dibine.

Modası Geçmeyen tek şeydir AŞK

2008-11-14T22:07:00.010+02:00

Modası geçmeyen tek şeydir AŞK...

Moda takıntınız mı var? Olabilir derin nefes alın .. geçer diyeceğim ama ı ıh geçmez. Bu kalıtımsal değildir. Sadece üzerinize yapışan bir hastalıktır. Hatta çoğunuz modayı bile anlamaz bilmez moda zannedip neler uygular ve ortak payda varmış gibi davranırsınız. Sonuçta bu davranışların bir cezai hükmü yoktur. Olsaydı keşke demek isteyenleri hatta diyenleri duyar gibiyim. Moda nedir? Anadolu yakasında çok şeker şirin bir semt olmaktan öteye gitmeyebilir kimileri için ve kimileri için de hayatın gerçeği ya da olmazsa olmazı belki de kendini ifade biçimi!!! Ne biçim ama. Kendini ifade etmesi ya da edebilmesi bile kendi elinde değil.

Birileri bu sene kış giysilerinde renk kırmızı olsun elde kumaşlar kaldı kırmızı satalım tüketelim anasını satayım deyince yer gök kırmızı giyen iki ayaklı yarım akıllılarla kaynamakta. Ya da haydeee etekler kısaldı deyince çarpık bacaklar kısa bacaklar hatta şişko bacaklar bile meydana çıkmakta ve göz doktorları toplu indirim yapmakta. Ertesi sene ise hoyda breeee şalvar moda oldu denmekte ve boool kumaşlar sürüme ve dikime yollanmakta. Moda takip edenler ise cüzdanlarını boşaltmakta. Dolgu topuk, kısa etek, sivri topuk, kısa saç kel kafa, şimşir tarak, parlak toka, gay görüntü vs derken bakıyorsunuz ki top yekün birileri kendi olmaktan çıkmış. Belki de hiç kendileri olmadılar olamadılar. Çünki en yakın (sandıkları) arkadaşları baba parası ile gününü gün ederken o da kendi silüetine arkadaşınınkini çizmeye çalıştı. Üzerine hiç uymayan o etek gibi silüet de uymadı hayal çizgisine. Kimi gitti saçlarını kızıla boyattı moda diye kimi gitti burnunda delikler açtırdı erkek arkadaşı beyensin diye.

Kimi.. kimi kimi.. bıyık altından gülerek okuyorsunuz yazdıklarımı biliyorum o kimilerden çok var etrafta. Koca popolarını 36 beden pantalonlara sığdırmaya çalışanlar ya da koyu renk tenlerine sapsarı saçları kondurmaya çalışanlar. Modadır diye her haltın altına yatanlar. Ve sonuçta aynaya baksalar da kendilerini değil görmek istediklerini görenler ve yattıkları her ne ise altında bilmeden ezilenler.

Bu yazıyı niye yazdım bilmiyorum.. Aslında başka şey yazacaktım biraz sex biraz city. Sex and The City. Seyredenler bilir 4 genç kadın 4 ayrı karakter ilişkiler arkadaşlık moda sevgi ve NewYork. Çok sıradan ve ucuz zannedilse de çok gerçektir bu dizideki kadınlar. Herbirinde kendinizden bir parça bulursunuz ama asla yukarıda yazdığım salaklık ölçülerini değil. Hepsi de farklı statüde kadınlardır. Biri avukat biri yazar biri halkla ilişkiler uzmanı biri de sanat galerisi yöneticisi. Hepsinin ortak noktası ise arkadaşlıklarının kuvvetli bağı altında aşkı sevgiyi ve başarıyı birlikte yaşamak göğüslemek ve yenilgilere de birlikte şapka çıkartmaktır. İçlerinden ikisi anne olmuştur üstelik. Aslında çok kuvvetli bir senaryo ürünüdür bu 4 kadın. Çünki dikkatle izlereniz 4ünden de farklı bir parça sizde vardır. En sivri özellikleri ile Carrie, Miranda, Samantha ya da Charlotte karakterlerine baktığımızda hepsinden bir özellik illa ki bizde vardır. Hayır deseniz de bir bölümde yüzleşirsiniz. En azından bir ilişki biterken ya da başlarken. Acılarıyla yüzleşirken ya da kızgınlıklarında dargın kaldıkları anda aldatıldıklarında ya da aldattıklarında. O 4 kadın ille de NewYork kadını değildir. Şekil olarak evet ancak içsel olarak sadece kadın dişi ve bizdeki gizli kedinin ya pençesi ya da yelesidir bir tanesi ya da sıcak nefesi.

Bu yazıyı hala neden yazdım bilmiyorum ancak moda diye başladım ve elbette Sex and The City seyrediyordum ve bu 4 kadının nekadar hayata bağlı olduklarını birbirleriyle ne kadar yakın olduklarını gözüme gözüme sokan senaryoyu düşündüm bir an. Sonra bir elin parmaklarını geçmeyen ve yıllarca bir arada kalabilen arkadaşlık kavramına gitti aklım. Ne mutlu bu sayıdan fazlası varsa hayatınızda. Ancak sayı değil ne kadar dürüst olduğu önemli arkadaşlığın daha doğrusu dostluğun.

Elbette Hollywood kokularını ardımda bırakarak yazıyorum ve söylüyorum. Moda ... her an herşey olabilir sloganı ile hayatınıza girer. Oysa ki hayatın kendisi budur. Her an herşey olabilmektedir. Zor olansa ona ayak uydurmaktır. Moda mı.. Boşversenize. Size yakışandır moda ve yakıştırdığınızdır. Üzerinizdeyken size uyandır.. sizin O’na uymaya çalıştığınız değil. Zoraki olan ve yapılması alınması giyilmesi gidilmesi olan değildir ...Bu değildir. Olmamalıdır da.

Bu sebepledir yazımın ana fikri. Herşey moda olabilir ancak gelip geçer tarzlar. Tek değişmeyen ise AŞK tır. Modası geçmeyen tek şey AŞK tır. Aşk tüm güzelliği klasik tarzı ve yakıcılığı ile gelir siz farkına varamadan. Ayıldığınız zaman ise çok geç olmuştur.. kurtuluş yoktur... en azından bir süre için. Davetsizdir edepsizdir kışkırtıcı ve çekicidir. Hem evet hem hayır dedirten kendinizle düşüncelerinizi terse yatırandır. Boşverin keyfini çıkarın sonuçta herkesin başına gelmez bu kırmızı duygu. Bırakın kendiniz olmanın dışına çıkıp her iki tarafı da kandırmayı... Aşkın tarafına geçip siz olun ve bekleyin gelecek olan muhteşem fırtınayı.

SINIRLAR

2008-11-13T01:03:00.004+02:00

Sınırlar ... Bu kelimeyi en son hangi şartlarda herhangi bir cümle içine buyur ettik? Son zamanlarda pek çok kez değil mi? Hatta hergün her fırsatta kullandık, duyduk ve okuduk. Sınır ötesi operasyonu, sınırlarda alarm, sınırlarda sıcak kararlar, sınırlarda sıcak anlar vs vs. Bunlar gündemdeki sınırlar.

Peki ya hayatımızın haritasına baktığımızda, kime komşu ülkeyiz ya da kimlere uzak kalmış sınırlarımız? Hangi koşullar bizim için sınırsız başka bir ruh haritasına uzanırken, hangi koşulsuzluklar ya da yoksunluklarımız hayat haritamızda sınırlanmış?

Beylik laflar güzeldir, üstelik sebeplidir. Amacı ve yaşanmışlığı vardır. Gerçek payıdır onu kullanılır kılan ve kabul gördüren. Ancak beylik laflar hayatımızın sloganı olurlarsa gerçekliğimiz yitip gitmekte, başka ülkelere sınır olmakta.

Oysa içinden çıkılmayacak durumlar sınırlarla durdurulurken, sinirlerimizin de sınırları işgal altında kalmakta. Böylece ruh haritamız sınırlarını daha da esnek tutmakta ve bu duruma alışmaktadır.

(Bu yazının da bir sınırı var ancak henüz nerede duracağımı bilmiyorum. Elbet bir yerde ben de kendi sınırıma karar verip kimseyi sinir etmeden çizgilerimi tazeleyeceğim.)

Gerçeğe baktığımızda evet herşeyin bir sınırı vardır. Yemek yemenin, içki içmenin, spor yapmanın, uyumanın, tembelliğin, çalışmanın, yorulmanın... Peki saygıda sınır var mıdır? Sınırsız olan güzellikleri neden konu başlığı yapmayız da gidip kısıtlanmış bir çok dengesiz (düzen)eğin açılımına hayat veririz? Bunun da bir sınırı olmalı.

Küçücükken sorardım anneme, babama, büyükbabama: Gökyüzü nerede bitiyor? Ufuk çizgisi bu kadar mı? Devamı nerede? Bu denizin dibi varsa ne kadar derin? Uzayın sonu var mı? Sonsuzluk ne demek? Oturma odamız neden bahçede değil? Yatağımı kedimle paylaşabilir miyim?

Hepimiz sormadık mı bu soruları? Ötesini görmek ve aklımızın sınırlarını genişletmek için algılamaya çalıştık önce verilen cevapları. Basit ve yeterli cevaplar ile büyüdük. Bir dönem sonra, belli bir zaman geçtikten sonra akıl sınırlarımız ya da yaşam alanlarımızın sınırları başkaları tarafından istila edilmeye başlandığında belki de öncelerde şaşırdık. Çünkü inanmıştık uzayın sonsuz olduğuna. Yıldızlı yaz gecelerinde hepimizin bir kaç yıldızı vardı. Belki de sadece kendi gökyüzümüzdü bizim için. Ay sadece bize gülümsüyor, güneş sadece bizim evin pencerelerinden giriyordu. Çünkü bu bizim hayalimiz bizim sınırsız dünyamızdı. Hayal kurmak bu yüzden en keyiflisidir. Sonuçta bu oyunda kuralları bilen ve koyan, hayali kuran sadece biziz. Hani derler ya, herkesin hayalinde bir ada vardır ama kimse o adaya komşu istemez. Komşu olursa sınırlar olacak. Benim ve O’nun sınırları... Kuralları... Kuralların sınırları... Sınırların kuralları...

Sınırlar eksi ve artılarıyla hayatı dengelemeyi başaran yegane görünmez çizgilerdir. Sınırları zorlamak ve sınırları aşmak koşullara göre değişir. Etik olarak bir başkasının sınırına kamp kuramazsınız ancak bazı kuralları esnetebilirsiniz. Hayatın çeşitliliğine göz kırpan sınırlar sınırlayanlarla dost renklerde dans ederler. Yüreğinizin sesine sınır koyabilir misiniz? Bu kişiye göre değişir. Yani kimilerine ya da kimi duygularımıza vize verirken tam tersi durum veya kişiler o çizgide durmalıdırlar. Güven ve ihtiyaçta açılan sınırlar, yıkılan engeller tehlike ve şüphe anında kilit altına alınır ve nöbetçiler iş başındadır. Bu değil midir dengenin ta kendisi? İnsan olmanın dayanılır sınırlılığı?

Neymiş? Tüm ülkelerde sınırlar kalksın... Herkes dilediği ülkeye elini kolunu sallayarak gitsin, gezsin görsün... Eeee, pekala bunu isteyen sen evinden çıkarken niye kapını kilitliyorsun? Ne gerek var, bırak kapın da ardına kadar açık kalsın. Eminim birileri gelir evini gezer hatta dağınıklık varsa toplar temizler ve bir de not bırakır. Geldim, gördüm, ben de beklerim diye. Pardon, henüz masal ülkesine gidemedik ki, o evrensel bilgi, üstün kimlik şerefine erişelim.

Sonuçta sınırlar hayatımızın her yerinde var. Kedim bile sınırlarını biliyor ve içindekine sahip çıkıyor. Kendi yaşam alanına istemediklerini yanaştırmıyor. Her ne kadar benim sınırlarımı vizesiz geçse de durup düşünüyorum da ben ona fazla sınır koymamışım ki... Yaşam alanlarımız aynı ancak o benden daha çok sahip çıkmakta kendi alanlarına. Keyfi yoksa sevgi sınırı daralan, keyfi varsa kapılarını sonsuza kadar açan bir kedi bile bizden çok daha saygılı ve tahammüllü sınırlara.

Ve tüm bunun yanında denizlerde bile sınır nasıl olur küçücük aklımız almamıştı başlarda...

Baba denizde sınır varsa suya çizgi mi çizdiler? Ya ben nasıl bileceğim sınırımı?

Ve finale yakışacak bir alıntı. Büyükbabamın arkadaşı, arkadaşlarımın babası, beynine aşık olunacak ve düşünceleri sınır tanımayan Özdemir Asaf’tan.

SINIR

sınırlar,
her zaman,
her an,
Yakından,
Uzaktan
Birbirlerine bakışırlar,
Durmadan birbirlerine
Kendilerini taşırlar
Birindeki nöbetçi
Öbüründeki bekçidir.
Her ikisi de yakın
Birbirine
Her ikisi de uzak
Bir
olasılığa
karşıdırlar.

Özdemir Asaf

Kaçamak

2008-11-10T18:30:00.009+02:00

Gelin Midyat'ı Gezelim2: Büyülü Köy Keferbe

Büyülü Köy Keferbe

Keferbe (Kfarbe,Fofyath,Güngören) büyülü bir köy. Bu büyüyü yakalamak için muhakkak Mor Estefanos kilisesini ziyaret etmeli ve onun heybetine karışan asilliğini görmelisiniz. Mor Gabriel Manastırı’ndan 2 km güneydoğuya doğru yön tutarsanız çakıllı bir yol sizi bu köye taşıyacaktır. Tüm görkemi ile derin oyulmuş vadinin üzerinden yükselerek sizi karşılar Mor Estafanos Kilisesi. Kilisenin güneyine uzanan bir avlu doğu yönünü mihrabın gölgesine bırakmıştır.Mezarlık olarak kullanılan bu iç avluyu geçtikten sonra dikkatimizi Ana Kilisenin kuzey yönüne verirsek yüksek tonozlarla kendisine bağlanmış Vaftizci Mor Yuhanon (Vaftizci Aziz Yahya) Kilisesi’ni görürüz.Kfarze(Altıntaş) ve Urdnus (Bağlarbaşı)’taki kiliselere benzeyen yapısı ve heybetle vadiye hükmeden görüntüsü sizi ister istemez orada zamanın akmasına eşlik ettirir. Yaklaşık 778 yılına tarihlenen bu muhteşem yapı görülmeden Midyat terkedilmemeli. Tepeden bakışının altındaki incelik, içinin zarifliğine gizlenip kalmıştır. Son derece zarif duran bu kilise Turabdin bölgesinin belki de en etkileyici ve en görkemli kiliselerinden biridir.

Hadi gelin ben sizi zamanın durduğu o ziyaret anıma götüreyim.

Ona dokunmadan, misafir olmadan, size verdiklerini bulmadan bunu anlamak zordur. Hatta imkansız. Bir sonbahar akşamüstü gün batımına yakın buluştuk O’nunla. Güneşin son gülücükleri havayı aydınlatırken buyur etti beni. Işıktan karanlığa ve tekrar farklı bir ışığa aldı gözlerimi ve yüreğimi. Bir mum ışığına bile hasret kalan gözlerim, yavaşça etrafın karanlığına alıştıktan sonra pencerelerden içeriye zorla süzülen ışığın hakimiyetini selamladı. İç mekanın beklenmeyen yüksekliği nefes kesiciydi.

Telaş içinde fotoğraf makinemin flaşının yardımı ile ancak görebildim bir çok detayı ve genelini. Ancak içerye sızan ışık bir mum ışığının bile tüm karanlıkları alt edeceği gerçeğini bir kez daha anlatıyordu bana. Doğu-batı konuşlandırmanın en güzelini yaşatıyordu ters düşen ışığım. Hiç konuşmamaya gayret edip içeriye benimle birlikte giren çocukları dışarıya yollayıp O’nunla başbaşa kalmayı gerçekleştirdim. Sessizliğin içindeki binlerce ses beni yüzyılların anılarına taşımaya hazırdı. Kilisenin heybetle yükselen duvarlarındaki her hareket, her iz, her işaret yüreğimi başka yolculuklara hazır tuttu. Bunca köy arasında gezdiğim diğer kiliselerden bambaşka bir duruşu vardı. Metruk olması mı yoksa günün batışı ile kavuşması mı bilemiyorum bir sırrı bana vermeye çalışır gibiydi. Makinemdeki film sonunda bana ihanet edip bitti. Bana yol gösteren ışıkların eşliğinde gezintimi sürdürdüm. Gözlerim mi yoksa başka bir ışık mı bilemiyorum bana yardımcı oluyordu. Yüksek duvarların birbirini ayırdığı kemerler sanki nefes alıp veriyorlardı. Yolumu algılayabilmek için duvarlardan yardım alan elim onların terlerine karışıyordu. Sırılsıklamdı duvarlar. İçerideki rutubet artık duyulmaz olmuştu sadece hissediliyordu. Bir müddet daha her bir detayı zihnime kayıt etmek için doya doya seyrettim bu görkemli kiliseyi. Yeteri kadar fotoğraflamıştım ama gene de hayıflandım. Günün sonuna sakladığım bu köyden artık Midyat’a dönmem gereken saatin yaklaştığını bilmek de hüzün vericiydi.

Mor Estefanos Kilisesi’nden çıktıktan sonra gün yavaşça batmaya başlamıştı. Doygun turuncunun tuhaf bir kırmızı ile buluştuğu andı. Yanımdan geçen ürkek keçi sürüsüne yol verirken içimdeki sevgi seli taştı. O kadar küçük ve güzellerdi ki. Onları ürkütmemek için kımıldamamaya çalıştım daracık yolun kenarında. Kiliseyi fotoğraflarken yakaladığım daha doğrusu beni yakalayan duygu seli benimle dışarıya kadar gelmişti ve hala yanıbaşımda duruyordu. Duygu renklerim güneşin batış seramonisi renkleriyle yarışırcasına birbirlerine karıştılar. Arkamda kalan kilisenin heybetli görüntüsüne dönüp bir kez daha baktım. Artık dış sesler kesilmişti. Uzakta bağıran çocuk gürültüsü de yoktu. Tek bir çıt yoktu etrafımda. Sadece herşey çok yavaş ilerliyordu. Bir sis perdesinin beni ayırdığı görüntüye bakıyordum. Gözlerimi kaparsam herşeyin yok olacağı korkusu vardı içimde. Cesaret edemedim ve kırpmadım gözlerimi. Bir rüzgar esintisi beni ürpertince sis perdem dalgalanmaya başladı. Yüzlerce yıl belki de binlerce yıl geri gitmek istedim. İçime karışan renkleri birbirinden ayırıp hepsine tek tek bakmak istedim. Yanımdan geçip giden sürüyü artık göremiyordum. Tuhaf uyumları ile hızla yokolmuşlardı. Damarlarımdaki atım hızlanırken, batan güneşin sıcak yansımalarında tuhaf bir rüzgar esintisi beni tekrar ürpertti. Neredeyse 30 derecenin üzerindeki bu sıcakta nasıl ürperirdim ki?

Ben esintilerin arasına bıraktığım düşlerimin rüzgarlarda şekillenmesini seyre durayım, yüzlerce yıl öncesine yollanıyordu yüreğim. Dönüş yolunda tek kelime konuşmadım. Ardımda yavaşça silikleşen köy ve uzaklaşan gölgeler vardı. Ve yüreğime fısıldananlar.

Heryerde karşımıza çıkar büyülü anlar, mekanlar ya da olaylar. Belki bazen farkına varamayız telaşımızdan, gürültümüzden, kendi kirliliğimizden. Kendi sesimizin yüksekliğinden ne iç sesimizi duyarız, ne de başka sesleri. Dinlemeyi başarabildiğimiz anlarda ise yüreğimizle duyduğumuz gerçeğini yaşarız. Kimi zaman bu algılama verilmiş bir lütuftur. Diğer lütufların yanında belki de en kıymetlisidir. Hiç değilse yaşanan o an için.

Yüreğinizi hayatın renklerine, seslerine, büyülü anlarına ve verilen lütuflarına açık tutun.

Yüreğiniz neredeyse hazineniz orada olacaktır.

Sevgiyle kalın.

Kaçamak

2008-11-10T16:39:00.011+02:00

Gelin Midyat’ı Gezelim -1

Benim güzel Midyat’ım. Taşlardan yansıyan aşkım. Daracık sokaklarında kahkahalarımı ve ayak seslerimi bıraktığım sihirli Midyat’ım. Saliba, Gabriel, Zeyto, Abdullah, Emine, Fatma, Berfin, minik Damiana, Yakup, Zeki,Edibe....kimler vardı daha...

Onu ilk gördüğüm zaman başını gri bulutlara yaslamış ağlıyordu. Biraz gururlu gibi geldi bana duruşu.

Kimbilir neyin başını çekmekteydi heybetinin isimsizliği. Yağmur yüzümüzü gönlümüzü yıkayadursun toprak yolların renk değiştirdiği zamanı kollayıp düştük yakın yollarına Midyat’ın. Otobüsümüz sallana savrula, dar yollardan döne dolaşa bir kapı önünde durdu. Dar kapıdan girdik ve yüzüme çarpan bembeyaz bir Anıt güneşin yerini aldı.

Ben mutlu mutlu gülümseyerek sarhoş duygularıma ayılmaları emrini vermeye çalışırken Hah Anıtlı’da Meryem Ana anısına yapılan bu muhteşem taş tapınak bana gizli bir selam mı vermişti ne. Ben hala mutlu mutlu dolanıyor anlatılanları kaçırmadan dinlemeye çalışıyordum. Sevgili Ahmet Maden bizi tekrar ayağımızın bastığı toprağın yaşanan tarihine geri götürdü. (Bu adam bir sihirbaz Onu dinlemek benim için anlatılamaz bir tad) Bunu en çok Batman da hissetmiştim, Hasankeyf’de. Rehberimiz İshak tarafından (şimdi baba oldu) Anıtlı’nın hikayesi anlatılıp bitti. Ben hikayelerin mucize pırıltılarının niye o anda da olmadığını nedense düşünüp hayıflanırken otobüsümüze atladık ve ikinci durağımıza ulaşmayı hedefledik. Bu sefer daha başka daha tuhaf bir büyülü seslenişin beni buyur ettiği, adımımı attığım andan itibaren herşeyin yavaş çekim ilerlediği bir yerde Salah da durduk. Barıştepe’de. Ben hala köylerin Türkçe isimlerini sevemedim ama .... Yağmur davetsiz misafirlerin üzerine davetsizce sırnaşıyordu. Bu sefer bir manastır ziyaretinde idik. Bize bugüne kadar görüp görebileceğimiz en güleç yüzlü rahip rehberlik yaptı. Sabırla her türden soruları yanıtladı. Genç yaşı ve güleç yüzü ile bir anda grubun tüm sempatisini kazanan sevgili rahibimiz şimdi benim en iyi en can dostum olarak yüreğimdeki yerinde duruyor.Ve tabiiki Mor Yakup Manastırında çoçukların baş sorumlusu olarak köşe taşı olmaya devam ediyor. Ahmet Maden’in yerinde anlatımları ile renklenen Mor Yakup Manastırı Sevgili rahibimiz Saliba’nın sıcak sohbetleriyle kaynaşıp bize herşeyi unutturdu. Ne yağmuru hissettik ne de yorgun ayaklarımızı. Manastırın dış kapısına kadar çıkıp bizi uğurlayan Rahip Saliba’ya otobüs dolusu el sallandı. Ve Mardin’e otellerimize döndük. Döndük de ben Istanbul’a dönünce Midyat’ta ne unuttuğumu anlamaya çalıştım olmadı. Midyat’a neden doyamadığımı anlamaya çalıştım olmadı. Sonra baktım olacak gibi değil orada yaşanan tarih, elini değdiğinde dile gelecekmiş gibi sana yaslanan kiliselerin, manastırların yüzyıllık fısıltıları taşıyan duvarları. Dillerin dinlerin kentinin beni yüreğimden yakalayışı. Herşey birbirine karışınca ben de bu yumağın içinden çıkmanın tek yolunun yumağa balıklama atlamak olduğunu düşündüm. Istanbul’a döndükten 15 gün sonra 10 günlüğüne Midyat’a gidip tam 13 köyünü gezdim. Yüzlerce fotoğrafa gülümseyen köyler manastırlar kiliseler ve gülen yüzlerin hiçbiri beni geri çevirmedi. Mor Barsavmo kilisesinde Pazar ayinine misafir olarak katılmakla açılış yaptı özel tatilim. Sevgili Rahip Saliba Er benim için özel izin alarak aracı oldu ve hayatımın en uzun Pazar ayinine katıldım. (2.5 saat) Ardından Mor Yakup Manastırı’nı ve çocukları ziyaret ikinci sırayı aldı. Estel bölgesinde kalmak yerine Midyat’ta kalıp bir bayanın gerçekten zar zor konaklayabileceği bir otelde, güneydoğu otelleri (kamyoncu durakları otelleri) tecrübelerim başladı. Beklenenin aksine harika keyifli gelişti herşey. İstanbul’dan yola çıkmadan evvel internetten bulduğum bir yerel gazete adresinden aldığım sıcak yardım şimdi arkadaşım olarak isimlendi. Saol sevgili Zeki İş. Bana gerçekten çok yardımın dokundu. Mükemmel bir ev sahibi oldun. Bu arada Zeki geçen sene askere gitti ve bu sene döndü. Onun gazeteci benim radyocu kimliklerimiz birleşince ortaya gürültülü bir görüntü çıktı ama çok iyi arkadaş olduk. Zeki benim sayemde Midyat’ın bir çok köyünü fotoğraflayıp yapamadığı kaçamak gün içi tatilini yaptı.

Ben tüm 10 gün boyunca inatla köhne bir otelde kalıp oteli temizlettirerek çalışanları bezdirip, bir taraftan da esnafla kanka olup öğlen yemekleri davetleri alarak ve bol bol köy ziyaret ederek tatilime Tatil diyordum. Diğer taraftan ziyaretlerimde beni yemeklerine ortak eden manastırlara ve köy sakinlerine her hatırladığımda her düşündüğümde dualar yolluyorum. Sihirli bir şekilde hiç bir köyde kapılar kapalı kalmamıştı. Her bir köyden ayrı bir tarih rengi ve rüyası ile ayrıldım. Midyat’ın içindeki tüm kiliseler, Meydandaki camii hemen sol sokağımdaki çarşının kuyumcu esnafı. Midyat sen 10 güne nasıl sığardın ki. Bir sonraki sene seninle tekrar bu aşkı tazelemek üzere sözleşip Istanbul’uma kendimi affettirmeye döndüğümde hala aklımdaydı toprağının kokusu, üzüm bağlarının rengi ve güneşin batarken bana selam yolladığı kızıl nefesi.

Robert Frost ile Gidilmeyen Yol

2008-11-06T19:35:00.013+02:00

Nereden aklıma geldi durup dururken bu şiir. Aslında bambaşka bir işle uğraşırken son dizeler dudaklarımdan döküldü.

"Two roads diverged in a wood, and I -- I took the one less travelled by,
and that has made all the difference "

Sevgili Çağan Yüce aklıma geldi. Power Fm de Sevgi Dolu Saatler programımı yaptığım yıllardaki "bir an" kafama gelip takıldı. Yanlış hatırlamıyorum Çağan'da severdi Frost'u.

Two roads diverged in a yellow wood
and sorry I could not travel both
And be one traveller, long I stood
and looked down one as far as I could
to where it bent in the undergrowth;

Then took the other, as just as fair,
and having perhaps the better claim
because it was grassy and wanted wear;
though as for that, the passing there
had worn them really about the same,

And both that morning equally lay
in leaves no feet had trodden black.
Oh, I kept the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way,
I doubted if I should ever come back.

I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence
Two roads diverged in a wood, and I --
I took the one less travelled by,
and that has made all the difference

gidilmeyen yol

sarı bir ormanda ikiye ayrıldı yolum,
ikisinden birden gidemediğim ve yoldaki
tek yolcu olduğum için üzgün, uzun uzun
baktım görene kadar birinci yolun
otlar çalılar arasında kıvrıldığı yeri;

sonra öbürüne gittim, o kadar iyiydi o da,
ve belki çimenlik olduğu, aşınmak istediğinden
gidilmeye daha çok hakkı vardı; oysa
ordan gelip geçenler iki yolu da
eş ölçüde aşındırmıştı hemen hemen,

ve o sabah ikisi de uzanıyordu birbiri gibi
hiçbir adımın karartmadığı yapraklar içinde,
ah, başka bir güne sakladım yolların ilkini!
ama bilerek her yolun yeni bir yol getirdiğini,
merak ettim geri gelecek miyim diye.

iç geçirerek anlatacağım bunu ben,
nice yaşlar nice çağlar sonra bir yerde:
bir ormanda yol ikiye ayrıldı, ve ben –
ben gittim daha az geçilmişinden,
ve bütün farkı yaratan bu oldu işte.

çeviri :suphi aytimur

1961 de John F. Kennedy için Dedication şiirini yazdı. (Başkanlık yemin töreni için) .....Ancak tüylerimi diken diken eden ve sonra düşününce bu tarz olayları yaşamışlığım fazla olduğu için o hissi normale indiren ben size neler olduğunu yazmadan edemeyeceğim.

Robert Frost aklıma takılınca haydi dedim bakayım çevirisi vs varsa nasıl çevirmişlerdir diye nette dalgaların arasına karıştım. Zordur şiir çevirmek. Keşke mucizeler olsa da herkes her lisanı algılayabilse (sapıttım) Neyse konuya geleyim az evvel Frost'u didiklerken bir sitede bir yazı gözüme çarptı. Ne kadar sağlam bilemeyeceğim ama işte tuhaf tesadüf bu. İşte yazının kopyası:

(6-Kasım)1894’te bugün Amerikan şair Robert Frost (1874-1963) evini terk edip gurbete gitmek üzere yola çıktı. “Ormanda yol ikiye ayrılıyor … ben az kullanılmış olanı seçtim…” dizelerini içeren ünlü şiiri The Road Not Taken ile de tanıdığımız şair tam 20 yaşındaydı; okuldan atılmış, âşık olduğu kız tarafından reddedilmiş, iş bulamamış, tek bir satır bile yayınlatamamış olarak çantasını topladı, Dartmouth’tan yola çıktı. Hedefi Büyük Dismal Bataklığı idi. İç Savaş sırasında kölelikten kaçan zencilerin sığındığı bir bataklık-orman olan bölgede ördek avcılarıyla birlikte bir süre geçiren Frost, daha sonra annesinin yolladığı tren biletiyle evine dönecekti.

Evet tesadüf diye birşey yok ama bukadar mı olur. Aynı zamanda da sevindim. Bu bir işaret olsa gerek şimdi bu yazıyı bitirip bu şiiri seneler sonra farklı bir algı ile okuyacağım. Frost gerçekten iyi bir şairdi. Sade bir dille yazsa da içinde derin anlamlar barındıran ve sözcüklerin kıvraklığına saklanıp sizinle oyunlar oynayan bir yetenek. Bir şiiri daha vardır çok sevdiğim. Onu da sizinle paylaşacağım önce orijinal lisanındakini ve sonrasında Sayın Cevat Çapan'a ait olan tercümesini.

Stopping by woods on snowy evening

whose woods these are , i think i know
his house is in the village though
he will not see me stopping here
to watch his woods fill up with snow.

my little horse must think it queer
to stop without a farmhouse near
between the woods and frozen lake
the darkest evening of the year.

he gives his harness bells a shake
to ask if there is some mistake.
the only other sound is the sweep
of easy wind and downy flake.

the woods are lovely , dark and deep ,
but i have promises to keep ,
and miles to go before i sleep ,
and miles to go before i sleep

Kar yağarken ormana

bu koruluklar kimin, sanırım biliyorum
ama köyde duruyor sahibi korulukların;
durup seyrettiğimi görmeyecek burada
nasıl bütün ormanı kapladığını karın.

atım da şaşmış olmalı durmama
bir çiftlik bile yokken yakında,
arasında donmuş gölle koruların
yılın bu en karanlık akşamında.

şöyle bir sarsıyor başıyla dizginlerini
acaba yanıldım mı diye.
bunun dışında duyulan tek ses
esen yelle yağan kar ince ince.

korular çok güzel, karanlık, derin,
ama verilmiş sözüm var benim,
ve uyumadan önce millerce yol gideceğim,
ve uyumadan önce millerce yol gideceğim.

Çeviri: Cevat Çapan

#5253697

Buyurun size bir adres Frost'a ait hoş sözler

Bu da gerçekten güzeldir:

the secret sits

we dance around in a ring and suppose
but the secret sits in the middle and knows.

Böyle bir usta için kısa bir yazı ama benden de bir final size.

Yollar ikiye ayrılsa da hayatımızda, ince soğuk karlar örtse de hayallerimizi gerçeklerin bittiği yerde... bir adım atacak cesareti bulabilmenin gururu olacak yüreğimizde. Ve daha yapacak çok şeyimiz olduğunu bileceğiz biz de. Millerce yol gitmemiz gerekecek belki de :)

Sevgiyle kalın.

F1 ve MOTOGP'im, Alonso'm ve Rossi'm

2008-11-04T19:30:00.015+02:00

Ben F1 severim ve Alonso delisiyim. Ben MotoGP severim ve Rossi çılgınıyım.F1 ve MotoGP sezon kapadı. Kış resmen başladı.

F1 ve MotoGp’ de bir sezon daha bitti. Yarışçılar sezon bitimi ile kısa ara oh çekerken seyircilerin keyfine damalı bayrak sallandı.Böylece F1 ve Moto Gp 2008 sezonu da kapandı.

Alonso'nun başarılı çıkışı beni mutlu etti. Bu Pazar Massa'nın yarışı birinci bitirmesi keyfimi tamamlarken bir taraftan da Dünya şampiyonluğunu 2 virajla kaçırması ki o iki viraj Hamilton gıcığına yaradı canımı sıktı. Ama Alonso'yu formda görmek ve gelecek sezon nerede olacağını aşağı yukarı kestirmek keyfimi gene yükseltiyor. Ancaaaaaaaaaaaaak T.Glock ne derece sportmendi bunu bir şekilde incelemeye alacaklar mı? Neden yavaşladı ve Hamilton'a adeta yol vererek buyur sen al şampiyonluğu dercesine gözlere soka soka Massa'nın Dünya şampiyonluğuna taş koydu. Seyretmeyenlere minik özet yapayım son tura Hamilton 6. sırada girdi. Bir sıra önde bitirmesi puan farkı ile Hamilton'a şampiyonluk getirecekti. Felipe Massa ise lider olarak son tura girdi. Hamilton'un yarışı bitirmesine son iki viraj kala Massa finişe vardı ve Hamilton'un yarışı 6. sırada tamamlamasını bekledi. İşte bu saniyelerde Hamilton'ın önündeki Timo Glock yavaşlayınca Lewis Hamilton rakibini geçti ve 5. sıraya oturdu. Böylece yarışı 5. sırada bitiren Hamilton şampiyonluğa ulaştı. Şayet yarış, son turdaki gibi yani Hamilton 6. sırada ve massa 1. sırada olarak sona erseydi, Felipe Massa şampiyon olacaktı.

Öyle ya da böyle bir sezon gene Brezilya İnterLagos da kapandı. Bol konuşulacak malzeme kaldı herkesin eline. Hamilton hayatında hiç bu şekilde yuhanlamamıştır sanıyorum. Sevilmiyor zorla değil çünki sahte çünki yapış yapış bir yalakalık akıyor adamın hareketleinden. Belki doğal olsaydı alçakgönüllü olmayı becerseydi kucaklanırdı. İngiltere ve fanatik Mercedesçiler haricinde sevilen bir pilot değil. Ancak şu bir gerçek o bu işi çok seviyor ve iyi bir pilot. Alonso kadar büyük bir pilot değil ve olamayacak da. Kibir insanın herşeyini tüketir.

Neyse gelelim MotoGp'ye.

Toparlarsak Rossi Eylül ayında Japonya'da erken Şampiyonluğunu kutladı.

Takım arkadaşı Jorge Lorenzo ise sezonun en çok düşen pilotu ünvanı olsa taçlandırılırdı. Ancak Lorenzo da bu sene sakatlanan sürücüler listesine girdi ve bir çok yarışı zaman zaman acı içinde tamamladı. Stoner da bu sezon tipik düşüşler yaşadı ve bu beraberinde pilotların geç ya da erken frenajlarında olması gerekenleri ve erken gaz açmalarından tam tersi pozisyonlara kadar olası sebepleri ve bireysel beceri ya da hataları masaya yatırdı. Sonuçta bu çılgınlar için yolda yürümek daha zor olsa gerek. O iki teker şeytanın üzerinden birbirlerine nanik yaparak, tekteker üzerinde utanmasalar sigara sarıp içebilecek kadar sağlam duruyorlar. Elbette arada bir fizik kurallarının üzerine oynuyorlar ve böylece ya pist dışında küçük bir tura çıkıyorlar ya da motorları ve o günkü yarış ile düşerken vedalaşıyorlar. Her seferinde yüreğim ağzıma geliyor. Yukarısı onlara özel olarak koruma planı hazırlanmış olmalı ki motor bir yana kendileri bir yana savrulmadığı zamanlarda bazı sürücüler düşüş anında inatla motorlarına tutunarak sanki kendilerini değil motoru koruyormuşcasına bir görüntü veriyorlar ve yerde sürüklenme anı bittikten sonra uzun bir takla atma dönemi başlıyor ve motor da eş zamanlı taklalarla kimi zaman sürücü ile aynı yöne savruluyor. İşte o anlar gerçekten yürekleri hoplatıyor. (az yaşanmadı bu örnek)

Jorge Lorenzo ve Stoner ufak ameliyatlar geçirdi. Lorenzo Çin’de antreman turları sırasında ciddi bir kaza geçirdi ve bacak kemiği çatladı. Rossi'miz de arada düştü vs ama sonunda The

Doctor şampiyon oldu. Stoner'a BMW muhteşem bir araba hediye etti.Rossi bir zamanlar hayalini kurduğu F1 pilotluğunu tadacak. Bir deneme sürüşü yapacak. Bize de F1 deki gibi anlatacak çok şey kaldı. Sabırsızlıkla biz yeni sezonu beklerken pilotlar da yeni motorlar deneyecek ve belki de vakitleri olursa tatil yapacaklar.

Kasım ayına selam verip bu kış nasıl geçecek diye düşünüyorum. F1 bitti GP bitti. Kenan Sofuoğlu Super Bike tan Super Sporta geri döndü. Sofuoğlu, sezonun son iki yarışı Fransa ve Portekiz’de de mücadele ettikten sonra Supersport kategorisine dönüş yaptı.. Takımı Ten Kate Honda ile birlikte verilen karar doğrultusunda iki yıl 2007’de Dünya Şampiyonu olduğu Supersport’a dönen Sofuoğlu, 2011 yılında da MotoGP’de piste çıkmayı hedefledi. Sofuoğlu, İtalya’nın Vallelunga pistinde geçirdiği ciddi kazada ölümden dönmüştü..

Moto Spor seyirliği adına fazla seçeneğim kalmadı gibi. Arada Rally ya da WTCC yakalayabilirim ve takvimleri yeniden incelemek lazım. Neler bitti neler devam ediyor. Futbol arada seyredilir elbet ancak kış sporları belki farklı bir tad katar.

İstikbal Marşı

2008-11-02T16:28:00.005+02:00

Güzel bir pazar yaşanıyor. Bir taraftan Kayserispor -BJK maçını seyrediyorum, bir taraftan da kafamda yazılar konular uçuşuyor. Kafamda temizlik yaparken hatırladım. Uzun zamandır her ana uyum sağlayan bir yazıydı bu gerçekten. Cem Yılmaz'ın yazdığı bu Marşı bilen çoktur ancak yaşananlara her daim uymakta olduğundan mahsuru yoktur dedim pazar keyfimin içine etmeye. :)

İSTİKBAL MARŞI

Bakma, dönmez şafak vakti yurttan kaçan o alçak!
Dönmeyip Amerika'da, arlanmaksızın yaşayacak!.
O benim milletimin hırsızıdır, yurdu soyacak,
Hortumladıkları benimdir, milletimindir ancak!

Çalma, kurban olayım hepsini ey hırslı çakal!
Gariban halkıma da bir pul bırakacak kadar al!
Olmaz sana götürdüğün paralar sonra helal,
Hakkını vermezsen burdaki ortaklarının behemehal!

Ben ezelden beri aç yaşadım,aç yaşarım!
Hangi hükümet beni kurtaracakmış,şaşarım!
Kurumuş musluk gibiyim, ne akar ne taşarım!
Yırtsam da bir tarafımı, hiç görülmez başarım!

Mali krizler, yoluna örmüşse çelikten bir duvar,
Benim .ceğiz, .cağız diyen bir hükümetim var!
Bağırsın korkma, nasıl işimize burnunu sokar?
"Avrupa Birliği" denen tekdişi kalmış canavar!

Arkadaş, Meclis'e namusuyla çalışanları uğratma sakın!
İşe aldıracakların, olsun hep sana yakın!
Gelecektir, cezanı vereceği günler hakkın,
Kim bilir belki yarın, belki yarından da yakın!

Yaktığın yerleri "orman" diyerek geçme, tanı!
Çalışanı işten at, doldur kadroya yatanı!
Gözleri açık yatır seni kurtaran atanı,
Satılmadik o kaldı, durma satıver şu vatanı!

Sermaye mutlu olsun, olsa da çevre feda!
Semizlettin Apo'yu, mezarında dönsün Şüheda!
Uydurma kanunlarla Meclis'ten getirin seda!
On bin Yıllık tarihe, yurdum ederken veda!

Cümlenizin bu yurdu yok etmek mi emeli?
Yediginiz herzelere başka ne demeli!
Oyuverin altını iyice sallansın temeli,
Yurdumun ki, sonunda vatandaş kükremeli!

O zaman durur belki gözümden akan yaşım,
O zaman doğrulur belim, yukarı kalkar başım,
O zaman boşa gitmez yıllarsüren uğraşım!
HESABINI VERİP TE GİTTİĞİNİZ GÜN KARDAŞIM,

Dalgalanın dolar gibi sizde şimdi ey suçlular!
Olsun artık soyguncuya vurulacak bir yular,
Ebediyen, öyle yok hesapsız bir iktidar!
Hakkıdır "garip yaşamış vatandaş"ın da gülmek,
Hakkıdır ezilmiş milletimin, aydınlık bir İstikbal!

Cem YILMAZ

Cadılar Bayramı

2008-10-30T17:18:00.023+02:00

Bu bayram bizim bayramımız değil ancak öyle bir bayram ki bizde de bayram bahane partiler şahane diyerek kutlanıyor. Bence de arada sırada ayağımıza gelen bu fırsatların bahaneye dönüşmesi biraraya gelmek için şirin sebeplerdir. Halloween denen Cadılar Bayramı çok uzun zaman olmasa de “kutlanması iyi olur unutursak da ne çıkar ki” bahane bayramlarımızdan oluşan listemize girdi. (Aman ha listenin en önemlisi SevgilierGünüdür.Unutanın vay haline)

Oysa biz bir tane hayalet tanıdık onu sevdik bağrımıza bastık. İhanet edemeyeceğimiz tek bir cadımız oldu. Sadece onu seyrettik. Evet bildiniz. En sevdiğimiz hayalet sevimli hayalet Casper, en bilindik cadımız ise Tatlı Cadı idi. Biz onlarla büyüdük TV karşısında. Kimimiz çocuklarına da seyrettirdi belki.

Ablam ve ben yengemizin Amerikalı olması sebebi ile bu bayramla küçükken tanıştık. Gelin hepbirlikte bu bayram nedir necidir bir bakalım.

Önce tarihine göz atalım

Hallowen eski bir Kelt geleneğidir. Ürünlerinin hasadını yapan çiftçiler ürüne ve ölülere şükran sunarlar. Ölüler ise siyah bir kedi biçiminde yaşama dönerler ve ele geçirecek bir ruh ararlar. Köylüler korkutucu giysiler giyer ya da korkutucu bir görüntüye bürünürlürse siyah kedinin
korkup kaçacağına inanırlar.

Bu Kelt geleneği, Hıristiyanlıkla birleşmiş ve Azizler Günü ile içiçe geçmiştir. Hıristiyanlık inancında hemen hemen her gün bir azize ya da azizeye adanmıştır. Bu sebeple günleri olmayan azizler için Azizler Günü ilan edilmiştir. Bu gün Cadılar Günü'ne denk gelmektedir. (Cadılar Bayramı, İngilizce'de 'Hallowen Day' olarak geçer. 'hallow' eski dilde kutsal anlamınagelmektedir.) 8.yy’da, Hristiyan Kilisesinin, 1 Kasım gününü Azizler günü (Allhallowmas) ilan etmesiyle Hristiyan-Pagan karışımı bu gelenek kutlanmaya devam etti.

Bugünden bir önceki gece yani ‘”All hallow Eve” yani tüm azizlerin gecesi, zaman içinde Halloween’e dönüşerek bizimde Cadılar Bayramı adı altında ancak bizimle uzaktan yakından alakası olmayan, yalnızca ticari yönden büyük şehir aktivitelerine kattığımız bir bayram olarak kutlanmaktadır.

Ama daha sonradan bugünün sadece Azizler için değil ölen tüm Hıristiyanlar için anılmasına karar verilmiş ve inançlı Hıristiyanlar bugünde komşu kapılarını çalarak ölülerin ruhu için çörek istemeye başlamışlardır.
Geleneğin taşınması ve ögeler
Hıristiyanlıkla birleşen bu Kelt geleneği İrlandalı ve İskoç göçmenlerle Yeni Dünya'ya taşınmıştır. 'Ruhları ele geçirmeye çalışan siyah kedi' miti ise çok geçmeden gelenekle ilgili olsun olmasın bir çok korku öğesini de bu geleneğe geçirmiştir. Cadılar ve vampirler bu korku öğelerinin başında gelir.

Cadılar, tüm Ortaçağ Avrupası'nın 'temel korku efekti' gibidir. Vampirler ise gecikmeli olarak ancak 18. yüzyılda Avrupa korku dünyasına girebilmişlerdir. Tıpkı Neil Jordan'ın 'Vampirle Görüşme' filminde olduğu gibi Fransa vampirli korkuların merkezi olmuştur. Hatta 18. yüzyılda başlayan vampir avına Fransız hükümeti bile karışmıştır.
Bayramda neler giyilir?

Cadılar Bayramı'nda cadı ya da vampir kostümleri giymek artık bir gelenek haline gelmiştir. Tabii bu kurmaca korku, bir çok batıl inancı da beslemiştir. Cadılar Bayramı'nda gece giysileri tersinden giyip sokağa çıkanların mutlaka bir cadı ile karşılaşacağı da bu batıl inançlardan biridir.Ve zamanla kostüm seçmek ya da pişti olmak“aaa komşu Hasibe abla Vampirella olmuş tüh keşke konuşup ayarlasaydık” demek tarihe karışıyor. Kimileri tavşan kimileri Kaptan Jack Sparrow kimi hemşire kimi şeytan kılığına girebiliyor. Yelpaze genişledi. Haydi yaşadınız.
Bu içinde mum olan surat oyulmuş kabak ne iş peki?

Gelelim bu bayramın tamamlayıcı diğer objesine.
“Jack Of Lantern"
İnsanlar yüzyıllardır her Cadılar Bayramı'nda jack'o lantern'lar (balkabağı oyularak yapılan
fener) yapıyorlar. Bu uygulama, "Cimri Jack" adlı bir adamdan bahseden bir İrlanda efsanesinden geliyor. Hikayeye göre, Cimri Jack bir gün Şeytan'ı kendisiyle içki içmeye davet etmiş. Ancak adından da anlaşılacağı gibi, Cimri Jack içkisinin parasını ödemek istememiş ve
Şeytan'ı, kendisini bir metal paraya dönüştürmeye ikna etmiş;

böylece içkilerinin parasını onunla ödeyebilecekmiş. Şeytan kendini metal paraya dönüştürdükten sonra, Jack parayı saklamaya karar vermiş ve Şeytan eski haline dönemesin diye onu cebindeki küçük, gümüş bir haçın yanına koymuş. Ardından Jack, kendisini bir yıl boyunca rahatsız etmemesi ve öldükten sonra ruhunu almaması şartıyla Şeytan'ı serbest bırakmış. Ertesi yıl Jack yine Şeytan'ı bir ağaca çıkıp meyve toplasın diye kandırmış. Şeytan ağacın üstündeyken, Jack ağacın kabuğuna bir haç kazımış ve böylece Şeytan'ın, kendisini on yıl boyunca rahatsız etmemesi şartını kabul edene kadar ağaçtan inmemesini sağlamış.

Bu olaydan bir süre sonra Jack ölmüş. Efsane bu ya; Tanrı, Jack gibi kötü birini cennete kabul edemezmiş. Şeytan da, Jack'in kendisine oynadığı oyundan dolayı sinirli olsa da onun ruhunu almamaya söz verdiği için onu cehenneme sokmamış. Jack'i, yolunu aydınlatsın diye elinde sadece bir parça yanan kömürle karanlık geceye göndermiş. Jack bu kömürü oyulmuş bir turpun içine koymuş ve ondan sonra tüm dünyayı o fenerle dolaşmaya başlamış. İrlandalılar bu hayaletimsi karaktere "Jack Of Lantern" ("Fenerli Jack") demeye başlamışlar, bu isim sonradan kısaltılarak "Jack'o Lantern" hâlini almış. İrlanda ve İskoçya'da insanlar, kendi Jack fenerlerini yapmak için turplara ve patateslere korkunç suratlar oyarak, Cimri Jack'i ve etrafta dolaşan
diğer kötü ruhları uzak tutmak için bunları pencerelere ve kapı kenarlarına koymaya başlamışlar. İngiltere'de ise daha büyük pancarlar kullanılıyormuş. Bu ülkelerde yaşayan göçmenler Birleşik Devletler'e gittiklerinde jack'o lantern geleneğini orada da sürdürmüşler. Bir süre sonra, Amerika'nın yerlisi olan balkabağı meyvelerinin jack'o lantern yapmak için mükemmel olduğunu keşfetmişler.

Gecenin önemli sloganı

Trick or Treat?
Kapıya şeker toplamaya gelen çocuklar tarafından sorulur? Şeker verecek misin yoksa ceza mı istersin açılımına sahip "ceza mı kıyak mı" kıvamında fazla şansınızın olmadığı bir sorudur. Mümkünse ne yapılır edilir evde şeker tükenmemesine çalışılınır. Şeker yoksa feci cezalar (evin tümünün tuvalet kağıdı ile boğulması gibi) listesi çoktan belirlenmiştir.

Artık ne Azizler kalmıştır ne de korkulan siyah kediler. Ancak içimizdeki cadılar kendilerini arada dışarı taşırsalar da en azından bir bayramda kostüm giyerek cadıları
ti-ye alıyorsak ne var ki bunda.

Asıl kostüm giymesine bile gerek kalmayan süpürgesi yerine başka şeylere atlayıp tam gaz yolalan onu bunu umursamadan başkalarının hakları ve hayatları ile oynamakta hiç bir sakınca görmeyen aramızda yaşayan güncel vampir ve cadılar bu bayramda köşe bucak kaçarlar ve asla yüzlerini göstermezler.

Bu mucize sadece bu bayrama özeldir. Bu sebeple bizim de böyle bir bayramda bir maske bir kostüm bir çuval şeker ya da renkli partilerle dostlarımızla eğlenmemiz kadar keyifli bir BAYRAM BAHANE mizin olması ne hoş.

BOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO Size :)

29 Ekim Istanbul Kutlama Menüsü

2008-10-28T16:45:00.007+02:00

Yarın Istanbul 29 Ekim kutlamalarında rengarenk ve ışıl ışıl olacak. Bu sene de POWER GROUP İ.B.B ile birlikte kutlamalara destek oluyor. Yaşasın Radyom. Nerede olsam ne yapsam diyorsanız İ.B.B nin resmi sitesinden aldığım yazı belki size rehber olabilir.

--İstanbul Büyükşehir Belediyesi, düzenlediği görkemli ve coşkulu törenlerle Cumhuriyet Bayramımızı dünya çapında bir şölene dönüştürdü…

- Etkinlikler kapsamında İstanbul bu yıl da tepeden tırnağı bayraklarla donatılacak. Caddeler, meydanlar, sokaklar, kamu binaları ve gökdelenlere dev Türk Bayrakları asılacak…

- İstanbul Boğazı’nda, Boğaziçi Köprüsü’nden Kız Kulesi’ne kadar muhteşem bir ışık, lazer, havai fişek ve müzik gösterisi yapılacak. Tam bir görsel şölen yaşanacak…

- 19.30’da başlayacak ve 15 dakika sürecek Boğaz’daki gösteriler, ünlü bestecimiz Fahir Atakoğlu’nun Cumhuriyete özel hazırladığı beste eşliğinde gerçekleşecek…

- Taksim, Bakırköy ve Caddebostan Sahili’nde ise canlı DJ performansı eşliğinde kutlamalar yapılacak. Caddebostan Sahili’nde ayrıca sanatçı Emre Altuğ bir konser verecek. İstanbullular, Boğaz’daki gösterileri bu üç noktada Led ekranlardan seyredebilecek…

- Avrupa ve Anadolu Yakası’ndaki bazı noktalarda seyir yerleri oluşturulacak ve dev ekranlardan gösteriler izlenebilecek…

- İETT otobüsleri gösteri seyir yerlerine ücretsiz seferler yapacak. Gösterileri denizden izlemek isteyenler için de Eminönü ve Kadıköy’den özel tekneler (ücretli) kalkacak…

- Ayrıca, en güzel kutlama fotoğrafını çekenler, düzenlenecek bir yarışma ile ödüllendirilecek…

İstanbul Büyükşehir Belediyesi, Cumhuriyetimizin 85. yılını bu yıl da görkemli bir törenle kutlayacak. Gösteriler ilk olarak İstanbul Boğazı’nda başlayacak, ardından Taksim ve Bakırköy Meydanı ile Caddebostan Sahili’nde devam edecek. 29 Ekim Çarşamba akşamı ışık, lazer, havai fişek ve müzik şovuyla İstanbullular unutulmaz bir akşam yaşayacak.

İstanbul Boğazı’nda muhteşem ses, ışık ve havai fişek gösterisi…
29 Ekim coşkusu ilk olarak İstanbul Boğazı’nda yaşanacak.

İstanbullular, Boğaz’da yapılacak ışık ve lazer gösterileri ile, ışıklandırılmış yaklaşık 300 teknenin yapacağı Fener Alayı’nı saat; 18.30’dan itibaren izleyebilecek.

Ardından İstanbul Valisi Muammer Güler, 1. Ordu Komutanı Org. Ergun Saygun ve İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Kadir Topbaş’ın, saat; 19.30’da Dolmabahçe’den vereceği startla, Boğaz Köprüsü ile Kız Kulesi arasındaki muhteşem gösteri başlayacak.
16 ayrı noktadan yapılacak 15 dakikalık müzikli havai fişek gösterisinin koreografisi ise ünlü besteci Fahir Atakoğlu’nun Cumhuriyet Bayramı için hazırladığı özel bestesine göre uyarlandı. Gösterilerde fişek, kuyruklu yıldız, renk şelalesi, çoklu atış ve şamandıradan oluşan toplam 48.000’i aşan atış yapılacak. 150 skyracer kullanılacak. Havai fişekler Boğaz üzerinde yaklaşık 250 m. yükselecek. Elektronik zamanlayıcılar ve saniyenin yüzde biri kadar bir sürede 8.000 kadar fitili ateşleyebilen tetikleyiciler eşliğinde dijital olarak ateşlenecek. Gösteride, 40 tondan fazla ekipman kullanılacak.

Ayrıca, Boğaz Köprüsü üzerinde yer alacak 42 ateşleme sistemi ile 800 m. uzunluğunda ateş şelalesi oluşturulacak.

Etkinlikler, tüm dünyada yılbaşı kutlamalarına örnek gösterilen ve hayranlıkla izlenen Sidney yılbaşı kutlamalarını tasarlayan firma tarafından gerçekleştirilecek. Cumhuriyet kutlamalarını dünya çapında bir şölene dönüştüren İstanbul Büyükşehir Belediyesi, İstanbul’un turizmi açısından bu tür organizasyonlara önem vermektedir.

Boğaz’ın iki yakasından rahatlıkla izlenebilecek gösterilerin müzik eşliğinde seyredilebilmesi için de sahillere dev ekranlar kurulacak.
Avrupa Yakası’nda Ortaköy Meydanı, Beşiktaş İskele Meydanı, Şişli Cevahir Alışveriş Merkezi önü ve Avcılar İSKİ önü; Anadolu Yakası’nda ise Kadıköy İskele Meydanı, Maltepe Emniyet Müdürlüğü karşısı ve Ümraniye İGDAŞ yanında oluşturulacak Gösteri Seyir Yerleri’nde kurulacak dev ekranlardan seyir imkânı sağlanacak.

Gösteri seyir yerlerine gitmek isteyenler için ücretsiz otobüs seferleri düzenlenecek. Otobüsler belirlenen noktalardan 17.00’da hareket edecek. 20.30’da da aynı otobüslerle dönüş yapılabilecek.

Otobüslerin hareket noktaları:
AVRUPA YAKASI: Gaziosmanpaşa Meydanı, Bağcılar Meydanı, Bayrampaşa Akvaryum Alışveriş Merkezi önü, Bahçelievler Yayla Kültür Merkezi önü, Küçükçekmece İstasyon Meydanı ve Güngören Köyiçi Kaymakamlığı önü.
ASYA YAKASI: Ümraniye Belediyesi önü, Kartal Meydanı, Sultanbeyli Belediyesi önü ve Maltepe MİGROS önü.

Ayrıca, Eminönü Boğaz İskelesi ile Kadıköy Eminönü İskelesi’nden de etkinliği deniz üzerinden izlemek isteyenler için ücretli özel tekne seferleri düzenlenecek. (Kalkış 18.30)

Taksim Meydanı, Bakırköy Meydanı ve Caddebostan Sahili de coşkulu kutlamalara ev sahipliği yapacak…
Caddebostan Sahili’nde ayrıca sanatçı Emre Altuğ konser verecek…

İstanbul Boğazı’ndaki muhteşem gösterilerin yanı sıra Taksim ve Bakırköy Meydanı ile Caddebostan Sahili’nde de kutlamalar yapılacak.

Bu üç noktadaki kutlamalar saat; 19.00’da başlayacak ve müzik eşliğinde canlı DJ performansı ile İstanbullular Cumhuriyet coşkusunu yaşayacak.

Saat; 19.30’a gelindiğinde Boğaz’da yapılacak gösteriler canlı yayınla Led ekranlara verilecek ve senkronize olarak seyredilebilecek.

Caddebostan Sahili’ndeki etkinliklerde ise sanatçı Emre Altuğ bir konser vererek, İstanbullular’ın Cumhuriyet coşkusuna ortak olacak. Konser 19.45’de başlayacak.

Yedi tepeli şehir tepeden tırnağa bayraklarla süslenecek…
İstanbul Büyükşehir Belediyesi ayrıca, şehrin elektrik direklerini, İstanbul genelindeki üstgeçitleri, anaarter yol ve caddeleri Türk Bayrakları ile süslüyor.

Diğer yandan her yıl artarak süren kutlamaların fotoğrafını çeken İstanbullular da ödüllendirilecek. En güzel kutlama fotoğrafını çekenler, yapılacak yarışma ile para ödülü sahibi olacaklar.

Etkinliklerin İstanbul Büyükşehir Belediyesi’ne maliyeti ise 2.355.000,00 YTL.

ETKİNLİKLERİ DENİZDEN TAKİP ETMEK İSTEYEN BASIN MENSUPLARI İÇİN
KABATAŞ İDO İSKELESİ’NDEN SAAT; 18.30’DA TEKNE (Lüfer 8) HAREKET EDECEK.

AYRICA, ETKİNLİKLERDEN CANLI YAYIN YAPILACAK.
ŞİFRESİZ UYDU FREKANSLARI DAHA SONRA BİLDİRİLECEK.

haber kaynağı:www.ibb.gov.tr/tr-TR/Haberler/Pages/BasinBultenleri.aspx?bbulteniID=5450

Yasak kalktı ama....

2008-10-28T15:47:00.004+02:00

Evet herkes şimdilik rahat ve en azından keyifle yazılarını yazmak için biraz ara gazı almak durumunda da olsa şimdilik ana kapıdan giriyoruz evlerimize. Hani gene tedirgin olunacak gibi de durumlar söz konusu. Sonuçta
"Blogger.com ve Blogspot.com adreslerine yapılan engelleme, engelleme kararını alan Diyarbakır 1. Sulh Mahkemesi tarafından kaldırıldı.

Haftanın birinci iş günü saat 16:30’da Türk Telekom’un idari birimlerine fakslanan karar, Blogger.com ve Blogspot.com alan adları ve alt etki alanları için uygulanmaya başladı.

Erişime engelleme kararının, “eksik olan delil”lerin ulaşmasına kadar kaldırıldığı belirtiliyor. Eksik olan deliller ulaştığı zaman erişim tekrar engellenebilir. "

Bakalım neler gelişecek. Şimdilik geçmiş olsun

Saçma salak kafalar ancak kapatarak çözüm arar.

2008-10-26T10:58:00.002+02:00

Her haltı kapatın. Aman bir şeyler "açıkta" olursa yangın vardır poponuzda.
Sabahtan beri hatta dünden beri binlerce iğrenç kelime toplandı beynimde.
Topunu bu hıyaraki mantaliteye yakıştırdım ama kaleme dökerek burayı kirletmeyi kendime
yakıştıramadım.
Her foku kapatın kapattırın.Sesi çıkanı içeri kapattırın. Çıkmayanı da keyfen kapatın. Kafayı kapat, çeneyi kapat,
gözlerini kapat, kulaklarını kapat, dizinden aşağıyı da yukarıyı da kapat,beynini kapat,
kapatmazsan biz kapatırız imaları. İma iş görmezse cebren çivilenen kimlikler.Kapatılan siteler.
Üstelik hiç bir gerekçe gösterilmeden.
Bunca insan yazılarıyla günlükleri ile birbirini tanımadan hayatı ya da anları paylaşanlar
sanmayın ki sessiz salak oturacak. YETER BE! Örümcek kafalılar bile diyemeyiz örümceğin iyi sebepleri var ağlarını örerken. Bunlar üzerimize ağ atıyorlar. Yemezler. İnternet ağımız ister ön ister yan ister arka kapımızı açıyor ve açacak ta. Keşke size de yarayacak bir "açıcı" bulunabilse. Hani lavabo aç, kir pas sökücü kıvamında.

Bu adresler herkeste vardır. Olmayanın da işine yarar arkadaşlar.
Kısa yollar arka kapı adresler.

Ben sinirimi MOTOGP seyrederek arındırayım. İyi pazarlar.

http://www.proxygenie.com/
http://www.apliterature.info/
http://www.ktunnel.com/
http://www.fastfreeproxy.com/
http://www.apushistory.info/
http://www.gtunnel.com/
http://www.beatfiltering.com/
http://www.apenglish.info/
http://www.wtunnel.com/
http://www.dtunnel.com/

Buyrun buradan yakın

2008-10-24T23:57:00.003+03:00

Arkadaşlar yolu bilen giriyor bilmeyenler için ise sağolsun net dünyası
bangır bangır kısa yolları yazıyor yol gösteriyor kapalı kapılara.
Blog mania nın sayfadan aldığım mevzuyu buraya aynen kopyalıyorum.
Bir zahmet fazla zaman almaz.

Blogger en kısa zamanda açılmalı onun için ekşi sözlükte gördüğüm bir yazıyı paylaşayım.Bunu lütfen uygulayınız.Koyun olmayanız.Sesiniz çıksın azcık.Lütfen;

Sayın Türkiye Cumhuriyeti milletvekili,

"5651 sayılı internet ortamında yapılan yayınların düzenlenmesi ve bu yayınlar yoluyla işlenen suçlarla mücadele edilmesi hakkında kanun" adı altında çağımıza ve bize hiç yakışmayan bir kanun sebebiyle ülkemizde çeşitli internet sitelerine erişim engellenmektedir. bu kanun şu anki biçimiyle sadece ülkemizi çağdışı bir konuma sürüklemekle kalmamakta, bununla birlikte insan hakları evrensel beyannamesinin 11. ve 19. maddelerine aykırılık teşkil etmektedir.

beyannamenin 11. maddesine göre kişinin suçu ispatlanana kadar suçsuz sayılacağı ilkesi, bu kanundaki gecikmesinde sakınca bulunan durumlarda tedbir amaçlı yayın durdurması ile çiğnenmektedir.
yine beyannamenin 11. maddesine göre zanlıya adil dava hakkı tanınmadan suçlu ilan edilememesi gerekliliği de bu kanunla ihlal edilmekte, kendini savunma hakkı verilmeyen uluslararası siteler de kapatılmaktadır.

yine bu kanun, beyannamenin 19. maddesine göre herkesin sahibi olması gereken fikir sahibi olma ve ifade etme hakkı, daha da önemlisi kişinin herhangi bir ortamda, kısıtlama olmaksızın bilgi edinme hakkına karşı çıkmaktadır.

bunlardan daha da elim ve vahim olmak üzere, sayın milletvekili, bu kanun türkiye'nin çağdaş medeniyetler seviyesine gelmesine engel olmaktadır.

işte tüm bu saydığım sebeplerden dolayı, sayın türkiye cumhuriyeti milletvekili, bu kanunun iptali için en kısa sürede bir çaba göstermezseniz, ve bu çabanın samimiyetine bu yasadan dolayı hicap duyan bir türkiye cumhuriyeti vatandaşı olan beni inandırmazsanız bundan sonraki herhangi bir yerel veya genel seçimde, size ve varsa temsil ettiğiniz partinize oy vermeyeceğimi ve çevreme de bu yönde telkinde bulunacağımı bildiririm.

saygılarımla,
isim soyisim
Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı

mail atılabilecek adresler:

halklailiskiler@chp.org.tr
halklailiskiler@mhp.org.tr
kamer.genc@tbmm.gov.tr
ufukuras@ufukuras.net
ve http://www.tbmm.gov.tr/...lop/owa/e_posta.uye_e_posta adresindeki tüm adresler.

Vazgeçemediklerim 1

2008-10-23T23:43:00.025+03:00

Vazgeçemediklerim, illelerim, takıntılarım onlar olmadan aslaaaaa dediklerim. İşte alın size bunlar benim kelepçelerim. Hayatımın renkleri. Esas renk için söze gerek yok değil mi?

Bu da diğer rengim. Canım kartalım. Siyahım Beyazım

Bu arada başlamadan tabii ki aile sevgili iş güç vs geçiyorum bunları onlarsız zaten olmaz ama bu başka liste ;)

Hoyda bre başlayalım. Bu sefer az laf çok foto.

Öncelikle sabah gözümü açar açmaz nescafe içmeliyim. Olmazsa olmaz!

Kahve demişken hemen muglara bakalım bu sadece bir bölüm.

Ardından ayılınca sırada aynanın önüne geçmek var. Fönüm olmadan asla.

Jean herzaman rahat kıyafetlerin öncüsüdür. En sevdiğim yırtık pırtığım :)

İçmekten yemeğe geçersek ille dediğim olmazsa ölürüm sandığım her renk salata.Balık rakı roka 3lüsüne refakat eden haydari İçecek derseniz Coca cola ve Efes Pilsen.

Eve dönünce ilk yaptığım iş TV açmak olursa. İlle de Digitürk. Diziler ve spor kanalları :-) Tv seyretmeyeceksem ille de kitaplarım.

Eve dönmeyeceksem ille de sinema. Filmler başka aşk

Genelde yaz sonuna kadar ayağımdan çıkartmam parmakarası cicilerimi. Bu sene en sevdiğim bunlar oldu. Kışın ise ille de botlar çizmeler.

Hız ve figürler denince asla vazgeçmediğim 2 isim. Buyrunuz sıraya girin asılmayın. Durun itmeyin kardeşim alla alllaaaaaaa. Alonso'm benim Fernan'dom.Muccck. Tüütütütütütü
maaaşallah kem gözlere kızgın şiş.Formula bir tutku Alonso da öyle

2007 Alonso'ya el kol sallıyorum. Sevkilim 2008 de yeter ya
Alonsoya elsallarken gene mi çekicem hem daha yakınız iyice öne git de sen çek dedi. Böhüüü.alt solda ahanda bana el sallıyooooo.Sağda da bana mikrofondan seslenip selam veriyoo.

MotoGP ise ayrı bir tutku Doktorum 46'ım Rossim çılgınım.

Anları ölümsüzleştiren ise Nikon D-70 im. Her zaman yanımda olmalı.

Markalara gelirsek fazla söze gerek yok. İllelerde en başta.

Eşek kadar oldum ama hala oyuncakları seviyorum. Kırtasiyelere girersem asla çıkamam. Kalemler hala favorim. Boyalarım da tabii ki.

Devamı var efendim hepsi bu değil elbette. Kediciğimi niye mi koymadım buraya ay o her yerde zaten. Sabır efenim sabır ben bu gece 50 kere bu yazıyı düzenlemeye çabaladım. Kafam bir salata gibi. Gözlerim herşeyi tuhaf görmeye başladı. Server ikide bir bakıma alındı. Sabırla yaptım 1. bölümü. Pekyakında konunun devamıyla bu blogdayız F.M

ORHAN PAMUK Masum Değil!!!

2008-10-17T00:31:00.007+03:00

Sonunda Orhan Pamuk’un Masumiyet Müzesi ile vedalaştım. Kitabı bitirdikten sonra hissettiklerimi hemen kendime hissettirdim. Nekadar da içine girmiştim hayatların, sayfaların, dönemin, acıların, sohbetlerin, sevişmelerin, buluşmaların, randevuların,özlemlerin, ara sokakların,yazlık sinemaların, yalının soğuk odalarının, Merhamet apartımanındaki sarsıcı yanlızlığın,sabırla sabırsızlıkla beklenen sevgilinin sızısına hepsine karışmıştım. Bir Kemal bir Füsun idim okurken satırları. Bir taraftan merakla ve sabırsızlıkla son sayfayı bu gece göreceğimi kendime hatırlatıyor diğer yandan bitmesini hiç istemiyordum. Çok bölümde yutkundum çok bölümde ağladım çok bölümde sevgiyle gülümseyip Kemal’e sarıldım. Aşk cümlelerden taşarak her sayfada başka bir kelimeye saklanıp gözlerimden girip kalbimde diğer cümleyi tamamlatıyor ve işte bu dedirtiyordu bana. Budur yaşananlar, aşk budur. Kadın böyle erkek de şöyle hissetmez, farklı davranmaz. Budur işte diye basbas bağırdım tuhaf bir sevinçle. Kemal gibiydi benim de acıların tadında ya da boyutunda gördüklerim. Birşeyleri ya da birilerini beklerken kendimce oynadığım oyunlar, içimdeki sancılar, mutluluklar,tereddütler, cesaretler ve daha nicesi. Kemal’dim bir şekilde ben de. Bir başka sayfada Füsun olup çıkmıştı duygularım. Hepimizden insanca kopuşların bir araya getirilmesi ile ortaya çıkan duygular cümlelerde ve sonunda sayfalardaydı. Orhan Pamuk farkıyla anlatılıyordu sadece. Evet sanki okumuyordum da çok yakın bir dostum bana hayatını anlatıyor ben de hayranlıkla hiç bir kelimesini kaçırmadan tüm detayları bir görsel şölene dönüştürerek onu dinliyordum.

Üzerimden çıkmasını istemediğim bir koku gibi doldu Masumiyet Müzesi içime. Şimdi onu söküp atmak olamaz. Ayrıca ne yapacağım nasıl bir kitap karşıma çıkacak da beni zar zor çekiştirip bu tadın üzerine başka bir tad sunacak. Bilmiyorum. Okuduğum için tarifsiz mutluyum. Okuduğum için bin pişmanım. Beni deli gibi aşık eden kitaplar vardır kendine ve ben bu aşkın sonunu bilirim. Aynı Kemal gibi olacağım biliyorum. Gözüm başkasını görmeyecek. Masanın üzerinde şimdiden bir yığın oluştu. Kütüphane raflarımda sırayla okunmayı bekleyen çeşit çeşit kitap var. Mahvoldum biliyorum. Gözümün ucuyla bile bir müddet bakmayacağım hiçbirine. Orhan Pamuk gibi değil diyeceğim terbiyesizce diğerleri için. Okumadan saygısızlık edeceğim gururla gerine gerine. Kimbilir nasıl sıkılacağımı söyleceğim kendime daha kitaba başlamadan. Yandım ben biliyorum bu durum ne kadar sürer bilmiyorum. İyisi mi bir Orhan Pamuk daha mı okusam. Okusam da Orhan Pamuk’a mı kızsam bunu niye diğeri gibi yazmadın diye. Yok o da olmaz imkansız başka bir sayfada bu sefer bir olaya aşık olurum biliyorum. Bu Pamuk beni mahvedecek. Buldum çıkarını iyisi mi ablamdan yardım isteyeyim. Kitaplarda tadların nasıl sıralandığını iyi bilir. Orhan Pamuk ve Masumiyet Müzesi etkisi ne kadar zaman sonra hafifler ve normale dönerim bir danışayım. Elimdeki listeyi de bir çıtlatayım ki hatır gönül kırmadan bir başka kitaba başlama cesaretini de bulayım.

Ah Pamuk harikasın sen ve suçlusun bu kadar iyi olduğun için.

Kış Geliyor,Filmler,Kitaplar,Nankörler,T-shirtlar

2008-10-15T21:29:00.006+03:00

Yavaş yavaş kış gelmekte. Yağmur artık hergün bizi ziyaret edecekmiş gibi. Oysa dün ne güzeldi hava. Güneşli ve serin. Elbette yağmur yağsın, bunu ben de istiyorum. Susuzluktan insanların yanı sıra neredeyse dünyanın da şekli değişti. İnsanoğlu dünyanın içine edip tüm kaynakları pert hale getirip sonra da oturup yağmur duasına çıkıyor ya en çok buna kızıyorum.Yağmur yağdığı zamanlarda ise en çok doğa ve hayvanlar adına seviniyorum. Çünkü bu suyu sadece onlar hakediyor.Ve eminim Tanrı zavallı bizlerin haline (vakti kalınca) acıyor. Bu oyunun bilinmeyen bir bölümünden joker çıkardığımız gerçek çünkü kafamızdan aşağı ya durmamacasına boca ediyor suyu ya da gıdım gıdım akıtıyor. Ancak gene de kıyamıyor galiba bize ve içinde bulunduğumuz o acınası halimizle kimbilir ne gülünç ne sefil duruyoruz ki acıyor,üzülüyor ve eksilttiklerimizi geri vermeye yanaşıyor. Kuruttuklarımız sadece dünyadaki kaynaklar değil bunu bilsek de söyleyecek cesareti bulamıyoruz. Kendimize bile.

Bakalım bu kışı Tanrı’nın acımaları sonucu yeryüzüne yolladığı sıvıyı biriktirme ve yaza kazandırma bölümünü gerçeğe geçirebilecek miyiz? Ya da bu bize bahşedilecek mi?

Evet sulu ya da susuz birşeyler yaşanıyor ama gerçek şu ki kış geliyor. Kazaklar, hırkalar, botlar, çizmeler,montlar, mantolar dolaplardaki yerlerini almaya başlıyor. Bu işten pek karlı çıkamayanlar ise t-shirtlar. Çünkü onlar kış uykusuna pek yatmazlar ve bize hizmet etmeye devam ederler. Bir bölümü tarafımızdan bavullar ya da vakumlu poşetler içine yerleştirildikten sonra mümkünse yüksek bir mekanda kış uykusuna yollanırlar. Bazıları ise müebbet yemiş gibi dolaplardan çekmecelere girip çıkmaya devam ederler yaz kış bahar demeden. Kimi t-shirt için bu gurula taşınan bir görev kimi t-shirt için ise cehennem azabının ta kendisidir. Bazı t-shirtlar ise hala ne iş yapacaklarını bilmeden boş boş otururlar. Hiç bir mevsim el sürülmedikleri gibi uykuya da yollanmazlar. Oysa diğer bölüm t-shirtlar yarı zamanlı bir uyku programına üyedir. Uykuya yollanan t-shirların en sevdikleri an ise uykudan kaldırılıp sezonun ilk toplu havuzuna atılmaktır. Köpükler ve yumuşatıcının bir araya getirdiği döner banyodan sonra bize hizmet edecekleri zamanlar için bir müddet ters düz farketmeyen mandallı çamıha gerilip daha sonra sıcak metal ile okşanırlar. Sonrasında bu banyolar daha küçük gruplar için belli zamanlarla tekrarlanır.

Hayatımızda t-shirtların ne kadar önemli bir yer işgal ettiğini yazdıktan sonra kafamı toparlayıp asıl konuya gelmeye çalışayım.Evet kış geliyor. Sanki etrafa yayılan film seyredelim daha çok kitap okuyalım yaşasıııııınnn çığlıkları havada asılı kalıp sonra da

sadece duymak isteyenin kulağına eğilip fısıldanıyor. Haydi ama ben de yan gelip uyuma havası olduğunu biliyorum ama harika bir arsızlığa doğru gitmekten de keyif alıyorum.

İşim erken bittiği için evde keyif yapabilme lüksüne sahibim. Bu aralarda bu lüksün biraz fazla dozda yaşanması beni sinir etse de vücudumun ve ruhumun bu geçiş döneminde entrikaya ihtiyacı olduğunu hissederek fazla karışmadım lüks anlarına. Akşamüstü kedim kucağımda sırtım kanapemde yatay vaziyetin keyfini çıkarmaya ve televizyonumu açmak üzere kumandaya uzanmaya çalışırken sehpada duran kitabıma seni bitireceğim sabret bakışı fırlattım ve değişmez pozisyonumu aldım. Kanalları gezinirken seyrettiğim bir kaç filme rastladım. Kimbilir kaçıncı kez izliyorum derken bir başka kanalda bir film başladı.

Aman da aman harika. Dışarıda yağmur kucağımda kedim elimin altında kekler ve kola karşımda ise taptaze sıfır numara göz değmemiş bir film. En azından benim gözüm değmemiş.

Filmin başlangıç jeneriği akarken gerçek hayattan alınmış olduğunu okudum ve daha da ilgimi çekti. Uzatmayacağım muhteşem bir film seyrettim. Muhteşem olması gerçek olması yaşanmış olması ve hala bu kişilerin hayatta ve amaçlarının ardından dolu dizgin gitmeleriydi.

Filmden önce Oprah’ın programına sıkça konuk olan Dr. Mehmet Öz ü bu akşam da görürmüyüm acep diyerek bir göz attığımda çakıldım kaldım. Bir okul projesinin ne denli büyüdüğü ve Kenya’nın minicik bir noktasına 12 gönüllü öğrencinin giderek bir okul inşa etmeleri ile başlayan bu projenin giderek 1000 gruba ulaşması ve dünyayı değiştirebilmek için hiç bir sınırın olmadığının altının defalarca çizildiği programı izlerken gözyaşlarımı tutamadım. Sefalet hastalık açlık yokluk ve bunun yaşında kocaman gülen yüzler, çocukların arasında kısacık zamanda oluşan o saf sevgi bağı. Mikroplarla yaşayan, yemekleri suyu olmayan, ama bir okul yapılacak diye heyecandan uyku uyuyamayan ve okul tamamlandığında ise sanki en büyük bayrammışcasına kutlama yapan o muhteşem yüreklerin olduğu kalabalık insanı sevgiyle kalbinden yakalıyor. En güzel tarafı ise şehirli veletlerin orada dünyanın bambaşka yüzü ile karşılaşıp girdikleri şok.

Ardından gelen film ise dediğim gibi gerçek hayattan muhteşem bir alıntı. Filmin ismi Özgürlük Yazarları - Freedom Writers , konusu ise kısaca şöyle

23 yaşındaki idealist genç öğretmen Erin Gruwell (Hilary Swank), ilk ders günü için Wilson Lisesi’nin kapısından adımını atarken içine girmekte olduğu yepyeni dünyayı kucaklamaya hazırdır. Sınıfında çok çeşitli ırk ve toplum katmanlarından gelen sorunlu öğrenciler- vardır. Hepsinin de günü yaşamaktan başka umudu, beklentisi kalmamış gibidir. Gençlerin durumuna yüzeysel bakınca, paylaştıkları tek şey birbirlerine karşı nefretleridir. Derslere aktif katılımı şiddetle reddettikleri gün gibi ortadadır. Buna rağmen Erin günlük bazda onların ilgisini çekebilmek için çeşitli yöntemler denemeye çalışır. Ancak filmin odak noktasına getto gerçeklerinin gelmesi uzun sürmez. Erin’in sınıfındaki bir Latin çete üyesinin yakından tanıklık ettiği ırkçı kökenli çeteler çatışmasının yankıları ve Erin’in ders sırasında yasakladığı ırkçı karikatür yüzünden sınıfta ateşli tartışmalar başlar. Öğrenciler, genç öğretmeni kendilerini dinlemeye zorlarlar. İdealist gözlüklerini çıkartmasını, gençlerin sokaklardaki ilan edilmemiş savaş ortamından hayatta kalış hikayelerini dikkate almasını isterler. Erin artık öğrencilerle iletişim kurmaya başlamıştır. Sınıfa öncelikle müziği ve bir başka tür gettonun edebiyatı kabul edilen “The Diary of Anne Frank”ı getirir. Bu basit araçlar sayesinde, hoşgörüsüz ortamın acısını çeken ve kendi topluluklarının dışındaki dünyayla sürekli mücadele halinde olan öğrencilerin gözlerini açmaya başlar. Erin, kendince yöntemlerle onlara yakınlaşmaya çalışsa da bu niyeti daha da büyük tepkilere yol açar. Erin, herbiri birbirinden farklı hikayesi olan bu gençleri, kendi hikayelerini yazmaları ve bunu da birbirleri ile paylaşmaları konusunda cesaretlendirir. Basit bir günlük işlevi görmenin ötesine geçen bu yazılar, öğrencilerin hayata tutunmalarını sağlayan bir araca dönüşecektir.

http://www.freedomwritersfoundation.org adresine bir ziyaret yaparsanız bu kahraman genç öğretmen Erin Gruwell ve vakıf hakkında bilgiye sahip olabilirsiniz. Evet seyirlik bir film her ne kadar bazı filmleri çağrıştırsa da güzel olan yanı etiyle kanıyla yaşanmış olması.

Evet kış geliyor ve evlere kapanacağımız günlerin sayısı artıyor. Kitaplar filmler bizi bekliyor. (Kedim Neno kucağımda bir patisi sol elimin üzerinde inatla klavyeden elimi almaya çabalıyor) Sıcaktan bunaldığımız anların soğuktan şikayetlerle yer değiştireceği zamanlar kapıda.Varlıklarımız içinde yokluklarımızı çok kolay unuttuğumuz yaşam şeklimiz alışkanlıklarımız ve nankör doğamızla gökten gelen suyu bile haketmeyen biz sefil yaratıklara ne kadar cömert davranıyor O. Çünkü bizi severek yarattı ve hala seviyor.

Kedili filmli yağmurlu sıcak gecelere. Sevgiyle kalın

Parfüm, Müzik, Fotoğraf

2008-10-07T17:11:00.010+03:00

Anıların uçuşup kafamızda toplantı yapmaya başladıkları anlara gidersek neler hatırlarız? Bu da bir anı olur değil mi? Hep söyledim, hep söylendi, hep de söyleyecek birileri 'Anıları en iyi taşıyan 3 şey ‘Parfüm, Fotoğraf ve Müzik'

Elbette en güçlü duyuların biriktirdiği bir ton toplama malzeme beynimizde bir sandığa yerleştiriliyor ve onların çıkıp hayata tekrar karışması için içlerinden biri yetmekte.

Kadrajımda siyah beyaz bir görüntü var. Motoooooooor (ya da Actiiiiiiiiion)dedim gelin takip edin siz de.

Omuz omuza yürümeye çabalayan ve hatta başaran bir insan kalabalığında, şemsiyeler birbirine yol verirken şapkalar nazikçe ön kısmından kavranmakta. Şapkaların uçmaması için mecburen yapılan bu hareket uzaktan kibar bir erkeğin etrafı selamladığını çağrıştırmakta gibidir. Rüzgar ise arsızca önce yerde oyalanıp sonra kestanecinin tablasına, oradan kaldırımdan 3 kat yukarıda ve içeriden hafif bir ışığın yayıldığı bir odanın penceresine, derken 7 katlı binanın damından köşedeki akasya ağacının güçlü dallarına atlar ve arada yerdeki yaprakları da bu oyuna katmaktadır.

Beyni belki de bacaklarından hızlı hareket eden genç bir kadın rüzgardan korunmak için mantosunun yakalarını iyice kaldırmış, boynundaki şalı başına kapatarak hızla yürümeye çalışmaktadır. Önce tek tük yüzüne değen yağmur damlaları giderek hızlanmaya ve sonrasında çoğalmaya başlar. Adam şapkasını tutmaya devam ederek birtaraftan da kalabalığın arasında kendine yol açamaya çalışmaktadır. O hızla ilerlerken kadınla çarpışır. Kendi etrafında rüzgarla bir tur sendeleyerek dönen kadın şaşkın bir ifade ile adamın ardından bakakalır.

Buraya kadar motor dedikten sonra KEStiiiik diye bağırsam. Bu sahneleri size sadece rüzgar efekti ile versem ve seyretseniz bu 2 beden diyalogundan ne hikayeler çıkar değil mi? Bunun bir açılış sahnesi olduğunu varsaysak ve devam edin hikayeyi geliştirin desek birçok kişi eski bir aşka rastlamayı ve adamın kadını farketmeden üstelik çarparak geçişine kızarak geliştirdiği bir kaç sahne yazacaktır. Devamı da gelecektir. Bazılarınız kadının onun ardından bakıp kaldığı görüntüsünden yola çıkarak adamın yüzünü göremedi ama boyu posu şekli silüeti yürüyüş biçimi kadını tetikledi diyeceksiniz. O’na benzetti.. Ya da O’ydu..Görselliğin verdiği cevap bunlar olacaktır.

Oysa aynı sahneyi tekrar çeksek adam kadına çarptığı anda bir kafeden gelen şarkı fonda kuvvetlenerek duyulsa ve o anda kadın afallayarak ve yerinde dönerek kafeden gelen şarkıyla bir müddet şaşkın tuhaf birşekil alsa ve gene desek ki ‘haydi devam edin hikayeye’... Ne yazardınız? Artık beden monologu ile paylaşıma giren bir de müziğimiz var konumuzun içinde.

Bir farklı sahne daha çeksek. Kadın adamla çarpışırken arkadaki müzik devam etse ama kadın bariz bir şekilde gözlerini kapatarak havada asılı kalan parfüm, losyon her ne ise o kokuyu içine çekse ve yüzünde bulutlanmalar olsa ifadesi değişse. Ne yazardık bu sefer hikayeye.

3 hikaye şeklini bir araya getirsek aslında 3ü de duyularımızın birbirini dürtükleyerek bizi nerelere çekebileceğini hatta çektiğini ve bunu başarmasının da ne kadar kolay olduğunu görürüz.

Çokça yaşamışızdır buna benzer sahneler. Elbette çarpışma bölümünü çıkartıyorum. Aniden havada asılı kalan ve siz irkilerek farkına vardığınızda bir an hafızanızı paralize eden ve sonra da alay edercesine detayları ortaya saçan o parfüm kokuları. Olduğunuz zaman diliminden sizi sıkıca kavrayarak başka bir mekana ve ana götüren, hiç acımadan duygu frekanslarınızın karışmasına sebep olan, bir şekilde davetsiz misafirin evsahibi olma durumu tuhaftır değil mi? Genelde bu tuhaf durumdan bayağı da zevk alırız. Hani bazı özel durumlar yakıcı kırıcı üzücü anılar dışında sadece kendimizle paylaştığımız anılara götürebilir bizi. Bir an da olsa kalıcıymış gibi kendini farkettirir. Şaşırtır , güldürür, hüzünlendirir ya da birtürlü anımsanamayıp bilmece halinde kalmaya devam eder.

Geçen hafta bir film seyrederken Old Spice şişesi gözüme takıldı bir sahnede. O görüntü bana buram buram Ferdi amcamızın kokusunu getirirken beni de çocukluğuma sürükledi. Kapıdan kendinden önce odaya giren kokusu. Uzun bacaklarının ucunda biraz sürüyerek taşıdığı kocaman ayakları. Lacivert jean pantalonu ve genelde üzerine serbest bıraktığı gömleği. Ankaradaki evde duran ve o zamanlar benim boyum kadar olan av çizmeleri. Kurnaz soruları ile bana İngilizce testi yaptığı ve zeki kısa yollarla aklımda kalmasını sağladığı bir yığın kelime. New York’taki evin bahçesine dadanan rakunların hikayeleri. Anneme anlattığı Temel fıkraları. Istanbul’a her geldiğinde babaannemlerdeki bayram havası. Divan Otel’de kaldığı zamanlarda babamla birlikte amcamı almaya gidişlerimiz. Ne de uyuyor o şarkıya Ankara’dan (amcam) geldi evde bayram havası İşte kimi zaman görseller de kokuyu ucundan tutup anıları yanınıza getirebiliyor.

PowerFm de ‘Sevgi Dolu Saatler’ isimli programımı yaparken sıkça söylerdim bu üçlüyü. Çünkü o an benim çaldıklarım herkesi kendine has bir yere taşırdı. Kimilerini beki de sadece hayallere. Söylemeden geçemezdim ‘Anılara yaptığımız yolculukların kahramanları kimi zaman bir parfüm kimi zaman bir şarkı kimi zaman da bir fotoğrafta saklıdır’ diye.

Herhangi bir köşede harika bir anıyla karşılaşmanız dileği ile.

Merhabalar

2008-10-06T16:34:00.013+03:00

Herkese hepinize kocaman selamlar. Ne zordur bu ilk yazı, tanışma faslı, ne yazsam acaba diye geçen haftalar. Evde tamirat boya vs var, zaten onlar bitince yaparım, yazarım, ederim demek kolay da gel de ilk yazıya birşeyler bul. Neyse tanışma faslı ya bu ilk yazı, ne kadar kısa o kadar az sıkıcı ;) Sonunda ben de karar verdim buralarda olmaya. Buralarda olup birşeyler paylaşmaya. Öyle oturup sadece okumakla olmuyor kaşıntı tutuyor illa dahil olmak isteği galip geliyor. Aman da ne güzel oluyor. Sevgili ablam Nükhet Everi’nin yazılarını okumak herzaman keyif vermiştir ve onun haydi haydi haydi sistır iteklemeleri ile cesaretlenip silkinip (iğğğrenç tembelim bu ara) başlamaya karar verdim. Kızcağız 2 saat telefonda bana bir de sitenin sistemini vs sini kısa yol yaparak anlattı yazık walla çok uğraştı.

Ben de az evvel resim yaparken ara verip Pazar gününe bu açılışı ilave edeyim dedim.

Sabahın 8:30 unda dikildim ayağa ve Moto Gp’nin Avustralya ayağını seyrettim. Hoş daha erken kalkmam lazımdı ancak gene de son 9 turuna yetiştim. Valentino Rossi de ben de rahatız. Eh Rossi geçen hafta birinci geldi ve zaten yeterli olan puanı ile erken gelen şampiyonluğunu kutladı. Ben de Rossi’ciğim gibi rahat mı rahatım ama gene de o gerginliğe sahibim. Bu sene herkes o kadar fazla düşüş yaşadı ki irkilmemek imkansız. Sonuçta gözlerime yapışan uyku kalıntılarını kazıyamadan yarışı seyrettim ve kahvemin desteği ile dün gece yapmaya başladığım yağlı boya ve karakalem çalışmalarıma bir göz attım. Hava benim keyfime inat ya da tamamen mahmurluğumu kıskanarak (ben resimlerde kullandığım renkleri kıskandığına eminim) üzerini değiştirip grilerini giydi. Berbat bir pazar günü yaşansa da hava gri ve uykuyu çağrıştırsa da yapacak çok şey var. Bugün kardeşimin (Aslı) doğum günü. Ablam (Nükhet) ise uzaklarda turda. Annem Othello ile evde. Ben ve kedim (Neno) arada bahçeye çıkıp arada tv seyrediyoruz. Her nekadar ben seyrediyorum Neno gözleri kapalı eşlik ediyorsa da sarmaş dolaş bir pazar yumağı vaziyeti ikimizin de hoşuna gidiyor. Tek hoşuma gitmeyen şey ise pc başında yazı yazarken kucağıma hızla fırlayıp kafayı klavyeye yaslaması. Neyse ben evde yarım kalan işler (ev boyama bitti şükür) ile aramı bozup pazarın keyfini çıkartacağım herşeye inat. Yan komşumun bahçesinin girişinde ustalar sabahtan çalışmaya başladılar. Sabah saat 9 da onlara bir posta söylendikten sonra kaderimde bu pazar uyku azlığı yaşayacağımın yazılmış olduğunu anladım.

Öğlene doğru başlayan yağmur akşamüzerine doğru yerini tekrar güneşe bıraktı. Şaka gibi evde bir giyinip bir soyunuyorum. Yağmur yağarken eve giren soğuk akşamüstü yerini tatlı bir sıcaklığa bıraktı. Yağmurun sesini Kapadokya’da tur gezdirmekte olan ablama dinlettim. Daha sonra ulaşamayıp mesaj yolladığım kardeşim Aslı ile telefonda konuştuk. 8-9 çeşit yeşillik, kırmızı biber, kırmızı soğan ve meksika fasulyesi eşliğinde kocaman bir salataya dönüştü. Öğlen için özenerek hazırladığım salatam midemdeki yerine kurulurken biraz tv izledim ama bir taraftan da aklım kurumamış resimlerimde kaldı.

Son yaptığım planı 3 renkten oluşan resime tekrar baktım ve fonu sarının tonlarında hazırladığım resim kağıdıma da ne çizeceğime karar verdim.

Bu boyama arsızlığım bu kadar hızlı giderse ne yapacağım bilemiyorum. Bir taraftan 102. sayfasına geldiğim Orhan Pamuk’un Masumiyet Müzesi kitabı bana yan gözle bakmakta. Sanırım bu yazıyı bitirip karar verdiğim figürü sarı fona yerleştirip sonrasında kocaman bir kahvenin eşliğinde kitaba döneceğim. Tabii şeytan eteğimden çekiştiriyor haydi git kestir biraz diye ama hayır bu jokeri gece erken yatmak için kullanabilirim.

Ah ben kim miyim neci miyim ne yapar ne alır ne mi satarım? Unuttum galiba söylemeyi. Everi ...Zeynep Everi ... Caner’in annesi, Power Fm in Sevgi Dolu Saatleri’nin sonrasında Power XL ‘in Zeynep Everi’si...Beşiktaş Basketbol Takımının, Vücut Geliştirme Sporunun, Fitness,Step Aerobic eğitmenlerinin Zeynep Everi’si.. Caner’in an(ey)nesi...Nükhet Everi’nin 1, Aslı Everi’nin 2 nolu sistırı. Fikoş ie Cem’in çürük kayısısı, Caner Erdoğru’nun annesi...Kemal ve Şatsi’nin 2 nr lı torunu.. Ferdi ve Nelda’nın kedi manyağı 2 nolu yeğeni...Caner’in annesi...Daha birlerinin birşeyiyimdir ama unutmuşumdur. Sevgilimin sevgilisiyim onu da ekleyeyim ve elbette Neno’nun Zeynep’i...Sanırım şimdilik bu kadar isim cisim yeter devamı sonraya. Şu yazıyı yayınlayalım da bakalım nasıl görünüyor karşıdan. (pazar yazısını çaktırmadan ptesi yayınladım)

Bayram bitti, tatil bitti, şekerler de bitti haydi herkes kaldığı yerden devam etsin ;)

Sevgiyle Kalın.